Monday, May 01, 2017

ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം


മകന്റെ ഫൈനൽ എഴുത്ത് പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനെ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും അവന്റെ സാധനങ്ങൾ അടക്കം പൊക്കിക്കൊണ്ട് വരാനുള്ള യാത്ര ആയിരുന്നു അത്. പോണവഴിയ്ക്ക് ഏറ്റുമാനൂർ വഴി പോയി. റോഡ് സൈഡിൽ തന്നെ ഏറ്റുമാന്നൂരപ്പന്റെ വല്യേ ബോർഡ്. സമയം ഏകദേശം രാവിലെ പത്ത് മണിയേ ആയിട്ടുള്ളൂ അതിനാൽ തൊഴണമെന്ന് ഭാര്യയ്ക്ക് വലിയ നിർബന്ധം. കാർ ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് ഇറക്കി നിർത്തി നോക്കിയപ്പോ എനിക്കും സന്തോഷായി വല്യേ ഒരു പുസ്തകച്ചന്ത.

ചന്തയുടെ ഉള്ളിൽ കയറിയപ്പോഴാ ഓർമ്മ വന്നത് കയ്യിൽ പൈസ ആയിട്ട് അധികമില്ല എന്നത്. നാലഞ്ച് എ.ടി.എമ്മുകൾ തപ്പി ഒന്നിലും കാശില്ലാതെ കുഴഞ്ഞ് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ കടക്കാരൻ പൈസ ഇല്ലെങ്കിൽ പേടിയ്ക്കണ്ടാ സ്വൈപ്പ് ചെയ്യാം. വലിയ വലിയ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് 30% വരെ വിലക്കിഴിവ് ചെറിയവയ്ക്ക് 10% വിലക്കിഴിവ് എന്ന് കടക്കാരന്റെ സ്വാഗതപ്രസംഗം കേട്ടപ്പോൾ വലിയ വലിയ പുസ്തകങ്ങൾ എന്താ എന്ന് നോക്കി. അത് മുഴുവൻ ഭക്തിമയമായതിനാൽ ആ സെക്ഷൻ ഞാൻ വിട്ടു. ചെറിയ പുസ്തകങ്ങൾ നോക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ ആദ്യം കിട്ടിയത് ഗീതയുടെ “എഴുത്തമ്മമാർ”. പിന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ ജോണിയുടെ “വയനാടൻ രേഖകൾ” തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ “ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം” പിന്നേയും കുറെ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങി ഇറങ്ങി.
വയനാടൻ രേഖകളും ഉണ്ണിയച്ചീചരിതവും അടുത്തടുത്ത് ഇരിക്കുന്നതിൽ ഒരു കൗതുകമുണ്ട്. ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം ചമ്പുവിൽ വയനാടിനെ പറ്റിയുള്ള വർണ്ണനകൾ ധാരാളമുണ്ട്. വയനാടൻ രേഖകളിലും ഉണ്ണിയച്ചീചരിതത്തെ ഉദ്ധരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
ചമ്പുക്കൾ എന്നാൽ ഗദ്യവുമല്ല പദ്യവുമല്ല. താളം നിറഞ്ഞ, കവിത നിറഞ്ഞ ഗദ്യം എന്ന് പറയാം. ഗദ്യവും പദ്യവും ചേർന്നുള്ള കാവ്യരൂപമാണ് ചമ്പു എന്ന് വിക്കിപ്പീഡിയ.
സംസ്കൃതമാണ് ഈ കാവ്യരൂപത്തിന്റെ അവിർഭാവകേന്ദ്രം എങ്കിലും മലയാളത്തിലും മറ്റ് പ്രാദേശികഭാഷകളിലും ഈ കാവ്യരൂപം ഉണ്ട്.
ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം മണിപ്രാവാളമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. പഴയ മണിപ്രവാളം ചമ്പുക്കളിൽ ഏറ്റവും പഴയത് ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം ആണ്. ഉണ്ണിയച്ചീചരിതത്തിന്റെ പിൻതുടർച്ചക്കാരായി ഉണ്ണിച്ചിരുതേവീചരിതവും ഉണ്ണിയാടീചരിതവും ഉണ്ട്. ഒന്നും തന്നെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ നമുക്ക് ലഭ്യമല്ല. ലഭ്യമായതും പലഭാഗങ്ങളും കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് പൊടിഞ്ഞ് നശിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ പലഭാഗത്തും വാക്കുകളോ അക്ഷരങ്ങളോ മുഴുവൻ ആയിട്ടില്ല.
ദേവൻ ശ്രീകുമാരൻ ചൊന്ന ചമ്പു മുഴുവൻ ആദരവോടെ രാമൻ ശ്രീകുമാരൻ ആയ ഇവൻ ഏട്ടിൽ എഴുതിക്കൂട്ടി എന്ന് ഉണ്ണിയച്ചീചരിതത്തിൽ അവസാനം പറയുന്നുണ്ട്. എ.ഡി 13ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഉത്തരാർദ്ധം ആണ് ഉണ്ണിയച്ചീചരിതത്തിന്റെ കാലയളവ് എന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു. അതിനായി അവർ ഭാഷാപരമായ തെളിവുകളും ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളും ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്. ഉണ്ണിയച്ചീചരിതകാലത്ത് പാട്ട് സാഹിത്യം പ്രചാരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പാട്ട് പാമരന്മാരുടേയും മണിപ്രവാളം പണ്ഡിതവർഗ്ഗത്തിന്റേയും സാഹിത്യമായാണ് പൊതുവെ കരുതപ്പെട്ടിരുന്നത്. പാട്ട് സാഹിത്യത്തിൽ ഭക്തി കാവ്യങ്ങൾ അധികവും രചിച്ചപ്പോൾ മണിപ്രവാളത്തിൽ ശൃംഗാര കവിതകളും സന്ദേശകാവ്യങ്ങളും ഒക്കെ ഉണ്ടായി.
ഭാഷ, സാഹിത്യം, സാമൂഹികം ദേശചരിത്രം എന്നിങ്ങനെ വിവിധതലങ്ങളിൽ ഗവേഷണപഠനം അർഹിക്കുന്ന കൃതിയാണ് ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം. ഇത് മാത്രമല്ല മറ്റ് ചമ്പുക്കളും അതെ. അവകളിൽ ഉള്ള വർണ്ണനകൾ ആണ് അറിവിന്റെ വലിയ സ്രോതസ്സ്.
ഇതിനുള്ള ഒരു ഉദാഹരണമാണ് താഴെ പറയുന്നു. ഇതിൽ മലയാളമാസങ്ങൾ മേടം ഇടവം എന്നിങ്ങനെ ആണ് ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് പ്രകാരം വിഷു വർഷാരംഭം തന്നെ. എന്നാൽ കേരളത്തിലെ മറ്റ് പലസ്ഥലത്തും ചിങ്ങം ഒന്നാണ് വർഷാരംഭമായി കണക്കാക്കുന്നത്.
ഉണ്ണിയച്ചീചരിതം ഗദ്യം 6
മഹിതകലേശ്വരസകലേശ്വരനുടതിരുമുടിയിൽക്കുടിപുവാനുപനത സുരനടിനീതിരമാലപരത്തിവ കടവിൽ വിളങ്ങു പളിങ്ങു മണിപ്പട പരിഗതശോഭം; പക്ല്പോമേട മൊഞ്ഞിട വന്നു കളിക്കുഞ്ചക്രവിഹംഗമ മിഥുനദ്യുതിമൽക്കർക്കടകോജ്വല ബാഹുമഹീപതിസിംഹവിഹാരസ്ഫുരിതം;
കന്നി കുഴൈഞ്ഞന്നടുവതുലാവ വിരിച്ചു കവിഞ്ഞ മലർക്കുഴലോടു നമത്തനു സമ കരകുംഭംകൊണ്ടു സ മീനം കോരുന്നീർപൂന്നേരം കുഹചനരചിതകുഹൂരവരമ്യാ;
തേവൻ ചീരീകുമാച്ചൊന്ന ചമ്പു മുറ്റവുമാദരാൽ രാമൻ ചിരീകുമാനേട്ടിലെഴുതിക്കൂട്ടിന ന…….

തിരുമരുതൂർ അമ്പലത്തിലെ ചിറയെ വർണ്ണിക്കുകയാണ്. കൂട്ടത്തിൽ മേടം മുതൽ ഉള്ള മലയാളമാസങ്ങളെ രസകരമായി വർണ്ണനയിൽ സന്നിവേശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
മഹിതകലേശൻ=പരമശിവൻസകലേശ്വരനുട എന്നത് സകലേശ്വരനുടെ എന്ന് വായിക്കണം. ഇത് എ കാരം വിട്ട് എഴുതുന്ന പഴയ മലയാളരീതിയാണ്.
ഉപനതം=അടുത്തെത്തിയ
പരത്ത് + ഇവ=പരത്തിവ
വിളങ്ങു=വിളങ്ങുന്ന
പളിങ്ങ്=പളിക്
പരിഗതശോഭം=വ്യാപിച്ച ശോഭയോടുകൂടിയ
പകല്പോമേടം=പകൽ അവസാനിക്കുന്ന സമയം. (മേടം)
ഒഴിഞ്ഞിടവന്ന്= ഒഴിഞ്ഞസ്ഥലത്ത് വന്ന്, (ഇട വ-ഇടവം)
കുളിക്കുഞ്ചക്രവിഹംഗമിഥുനദ്യുതിവത്=കുളിയ്ക്കുന്ന ചക്രവാക മിഥുന(=ഇണകൾ)ങ്ങളുടെ ശോഭയോട് കൂടിയത് (മിഥുനം)
കർക്കടകോജ്വലബാഹു=കർക്കടകം=ഞണ്ട്=ഞണ്ടിനേപോലെയുള്ള കൈകളോടു കൂടിയ (നഖമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്)
മഹീപതി സിംഹം=സിംഹരാജൻ (സിംഹം=ചിങ്ങം)
സിഹാരസ്ഫുരിതം=വിഹാരം കൊണ്ട് ശോഭിയ്ക്കുന്നത്
ഞണ്ടിനെ പോലെ ഉള്ള കൂർത്തനഖങ്ങളോടുകൂടിയ സിംഹരാജന്റെ വിഹാരം കൊണ്ട് ശോഭിയ്ക്കുന്ന എന്ന് ചുരുക്കം. സിംഹത്തിന്റെ മുൻകാലുകളിലെ കൂർത്തനഖങ്ങളെയാണ് കർക്കടകം ആയി കൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.
കന്യ്ക കുഴഞ്ഞ്=അലസഗമനം കൊണ്ട് ഉള്ളത്
നടു=അരഭാഗം
ഉലാവെ = ചലിക്കുമാറ്
കന്നി=കന്യക (കന്നി മാസം)
കന്നി കുഴൈഞ്ഞന്നടുവതുലാവ വിരിച്ചു കവിഞ്ഞ് മലർക്കുഴലോടു = കന്യക കുഴഞ്ഞ് അലസഗമനം കൊണ്ട് വിടർത്തി അരയും കവിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന മലരണിഞ്ഞ തലമുടിയോടുകൂടി
നടുവത് + ഉലാവ=നടുവതുലാവ് (തുലാമാസം) ഉലാവെ എന്ന് വേണം, പക്ഷെ എകാരം ലോപിച്ചു പഴയ രീതി
വിരിച്ചു = വിടർത്തി (വൃശ്ചികം)
സമകരകുംഭംകൊണ്ടു=കൈയ്ക്ക് ചേർന്ന കുംഭം (കുംഭമാസം)
കുംഭം=കുടം
സ മീനം = മീനോടുകൂടിയ (മീനമാസം)
കുഹചന = ഒരിടത്ത്
മഹിതകലേശ്വരസകലേശ്വരനുടതിരുമുടിയിൽക്കുടിപുവാനുപനത സുരനടിനീതിരമാലപരത്തിവ കടവിൽ വിളങ്ങു പളിങ്ങു മണിപ്പട പരിഗതശോഭം;
പരമേശ്വരന്റെ തിരുമുടിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവ നദി ഗംഗം തിരമാല പർത്തി പളുങ്കുമണികളാൽ ശോഭിച്ച് നിൽക്കുന്നപോലെ
പക്ല്പോമേട മൊഞ്ഞിട വന്നു കളിക്കുഞ്ചക്രവിഹംഗമ മിഥുനദ്യുതിമൽക്കർക്കടകോജ്വല ബാഹുമഹീപതിസിംഹവിഹാരസ്ഫുരിതം;
പകൽ അവസാനിക്കുന്ന സമയത്ത് ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് വന്ന് കുളിക്കുന്ന ചക്രവാകപ്പക്ഷിക്കളുടെ ശോഭയോടുകൂടിയത്. ഞണ്ടുകളെ പോലെ കൂർത്ത മുൻ കാൽ നഖങ്ങളോട് ചേർന്ന സിംഹരാജന്റെ വിഹാരം കൊണ്ട് ശോഭിയ്ക്കുന്ന
കന്നി കുഴൈഞ്ഞന്നടുവതുലാവ വിരിച്ചു കവിഞ്ഞ മലർക്കുഴലോടു നമത്തനു സമ കരകുംഭംകൊണ്ടു സ മീനം കോരുന്നീർപൂന്നേരം കുഹചനരചിതകുഹൂരവരമ്യാ;
അലസഗാമികളായ, നിതംബവും കവിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന തലമുടിയുള്ള കന്യകമാർ വന്ന് കയ്യിലെ കുടത്തിൽ വെള്ളം കോരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദംകൊണ്ട് മനോഹരമായ
തേവൻ ചീരീകുമാച്ചൊന്ന ചമ്പു മുറ്റവുമാദരാൽ രാമൻ ചിരീകുമാനേട്ടിലെഴുതിക്കൂട്ടിന ന…….
ദേവൻ ശ്രീകുമാരൻ ചൊന്ന ചമ്പു മുഴുവൻ ആദരവോടെ രാമൻ ശ്രീകുമാരൻ ആയ ഇവൻ ഏട്ടിൽ എഴുതിക്കൂട്ടി.

Tuesday, March 07, 2017

സുന്ദരീസ്വയംവരം

സുന്ദരീസ്വയംവരം നോട്ട്സ് മഹാഭാരതം ഒരു ജീവിയ്ക്കുന്ന ഇതിഹാസം ആണെന്ന് സുനിൽ പി ഇളയിടത്തിന്റെ പ്രഭാഷണപരമ്പരയിൽ കേട്ടപ്പോൾ നാട്ടറിവുകളും നാടൻ പാട്ടുകളും അധികം അറിയാത്ത എനിക്ക് ഈ പറഞ്ഞതിൽ വലിയ കാര്യമുണ്ടെന്നൊന്നും തോന്നിയില്ല. ഇനിയും സംഭവിയ്ക്കും എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തരാനെന്നവണ്ണം ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു ആട്ടക്കഥ വായിച്ചു. കഥകളി ഡോട്ട് ഇൻഫോയുടെ ഡവലപ്മെന്റ് കാരണം കൊണ്ട് അങ്ങനെ പലതും പഠിക്കാം എന്നൊരു ഗുണവും ഉണ്ട്. മലബാറുകാരനായ ഒരു സുബ്രഹ്മണ്യൻ പോറ്റി പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ടിപ്പുവിന്റെ പടയോട്ടക്കാലത്ത് മലബാറുവിട്ട് തിരുവിതാംകൂറിലെ മാവേലിക്കരയ്ക്ക് അടുത്ത് ചെന്നിത്തലയിൽ ചെന്ന് പാർക്കാൻ ആരംഭിച്ചുവത്രെ. അദ്ദേഹം കുന്നത്ത് സുബ്രഹ്മണ്യൻ പോറ്റി എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു. നാട്യകലയിലും വാദ്യവാദനത്തിലും വിദഗ്ദ്ധനായിരുന്ന അദ്ദേഹം സ്വാതി തിരുനാളിന്റെ പ്രീതിഭാജനമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം 'സുന്ദരീസ്വയംവരം' എന്ന പേരിൽ ഒരു ആട്ടക്കഥ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ കഥ വള്ളുവനാട്ടുകാരനായ ഞാൻ അരങ്ങത്ത് കണ്ടിട്ടില്ല. എന്നാൽ തിരുവല്ല അമ്പലത്തിൽ ധാരാളം കളിയ്ക്കാറുണ്ടത്രെ. ഈ ആട്ടക്കഥ വായിച്ച ഞാൻ ഇതിന്റെ മൂലം എന്താ എന്ന് എന്നെക്കൊണ്ടാവുന്നവിധത്തിൽ ഇന്റെർനെറ്റിൽ പരതി. എവിടേയും സുന്ദരി എന്ന പേരിൽ ഒരു മകൾ ശ്രീക്ഷ്ണനുള്ളതായി പറഞ്ഞ് കണ്ടില്ല. ഒരു ഇന്റോനേഷ്യൻ മഹാഭാരതനാട്ടുപാട്ടിൽ ഉണ്ട് എന്നും ഇവിടെ വായിച്ചു. അവിടെ കൃഷ്ണന്റെ മകൾ ക്സിതി സുന്ദരിയെ, ഘടോൽക്കചന്റെ സഹായത്തോടെ അഭിമന്യു വേൾക്കുന്നതായി പ്രസിദ്ധമാണ്. ഘടോൽക്കചൻ അർജ്ജുനന്റെ മകൾ പെരിഗ്വയെ വിവാഹം ചെയ്യ്തുവെന്നും കഥയുണ്ട്. ഇന്റോനേഷ്യൻ മഹാഭാരതവും നമ്മൾ കേട്ട മഹാഭാരതവും തമ്മിൽ പലവ്യത്യാസങ്ങളും ഉണ്ട്. വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണാൻ ഇന്റോനേഷ്യവരെ ഒന്നും പോകണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഈ സുന്ദരിയുടെ കഥ മഹാഭാരതത്തിലോ ഭാഗവതത്തിലോ മറ്റ് പുരാണങ്ങളിലോ ഒന്നും ഇല്ല. എന്നാൽ കുറച്ച് വ്യത്യാസപ്പെട്ട ഒരു കഥ ആന്ധ്ര, കർണ്ണാടക ഭാഗങ്ങളിൽ ഫോക്ക്‌ലോർ ആയി പാടിവരുന്നുണ്ട്. കൃഷ്ണനു, ജാംബവതിയിൽ ഉണ്ടായ മകൻ, സാംബൻ, ദുര്യോധനന്റെ മകളായ ലക്ഷ്മണയെ (ഒരു ഇരട്ടസഹോദരൻ ഉണ്ട് ലക്ഷ്മണയ്ക്ക്. ലക്ഷ്മണൻ എന്നോ ലക്ഷ്മണകുമാരൻ എന്നോ വിളിക്കാം.ലക്ഷ്മണനെ അഭിമന്യു ഭാരതയുദ്ധത്തിൽ പതിമൂന്നാം ദിവസം നാഗശിരാസ്ത്രം കൊണ്ട് വധിക്കുന്നു.) തട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന് വിവാഹം ചെയ്തതായി ശ്രീമദ്ഭാഗവതം (10.68) പറയുന്നുണ്ട്. ഭാഗവതത്തിൽ കൃഷ്ണനു രുക്മിണിയിൽ ഉണ്ടായ ചാരുമതി എന്ന മകളെ, സുതവർമ്മാവിന്റെ മകൻ ബാലി വിവാഹം ചെയ്തു എന്നും പറയുന്നുണ്ട്. (10.61.24) ഇത്രയുമാണ് കൃഷ്ണന്റെ പെണ്മക്കളെ പറ്റി ഭാഗവതം പറയുന്നത്. എന്നാൽ നേർത്തെ പറഞ്ഞ ആന്ധ്രയുടെ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ പ്രചാരമുള്ള കഥ മറ്റൊന്നാണ്. അത്: ബലരാമനു രേവതിയിൽ ഉണ്ടായ മകൾ ആണ് ശശിരേഖ അല്ലെങ്കിൽ വത്സല. ഈ ശശിരേഖ എന്ന വത്സലയെ ബലരാമനും രേവതിയും അഭിമന്യുവിനു നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ പ്രേമമവുമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് കസിൻസ് തമ്മിൽ കല്യാണം കഴിക്കാൻ വിരോധമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലൊ. (ഇക്കാലത്തും അത് പലസ്ഥലത്തും നടക്കുന്നുണ്ട്) അഭിമന്യു അർജ്ജുന-സുഭദ്രയുടെ മകൻ ആണ്, സുഭദ്ര ആകട്ടെ ബലരാമകൃഷ്ണന്മാരുടെ പെങ്ങളും. അങ്ങിനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ചൂതുകളിയും അതിനെ തുടർന്ന് രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട് ധർമ്മപുത്രാദികൾക്ക് വനവാസവും വേണ്ടി വന്നത്. രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മകനു തന്റെ മകളെ കൊടുക്കാൻ രേവതി തയ്യാറായില്ല. രേവതി ബലരാമനോടു പറഞ്ഞു അത്. ബലരാമനും ദുര്യോധനനും ഗുരുശിഷ്യന്മാരും ദുര്യോധനനോട് ബലരാമനു വളരെ ഇഷ്ടവും ആണ്. ബലരാമൻ അങ്ങിനെ ദുര്യോധനന്റെ മകനായ ലക്ഷ്മണകുമാരനെ കൊണ്ട് വത്സലയെ വേളികഴിപ്പിക്കാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അതറിഞ്ഞ അഭിമന്യു കൃഷ്ണനോട് ചെന്ന് സങ്കടം പറഞ്ഞു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല, നീ പോയി നിന്റെ കസിൻ ആയ ഘടോൽക്കചനോട് ചെന്ന് പറയൂ എന്ന് അഭിമന്യുവിനെ ഉപദേശിച്ചു. ഭീമനു ഹിഡുംബി (ഹിഡുംബ എന്നും പേരുകാണാറുണ്ട്, കഥകളിയിൽ ഹിഡുംബി തന്നെ) എന്ന രാക്ഷസിയിൽ ഉണ്ടായ മകനാണ് ഘടോൽക്കചൻ. അപ്പോൾ ഘടോൽക്കചൻ, അഭിമന്യുവിന്റെ മൂത്ത കസിനാണ്. എന്നാൽ ഇവർ തമ്മിൽ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുമില്ല. പരസ്പരം അറിയുകയുമില്ല. അങ്ങനെ അഭിമന്യു വാരണാവതത്തിൽ ഹിഡുംബവനത്തിൽ എത്തി. ഘടോൽക്കചൻ ആണ് ആ വനത്തിന്റെ അധിപൻ. അവിടെ വന്ന മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ രാക്ഷസത്വരയോടെ അഭിമന്യുവിനെ കൊന്ന് തിന്നാൻ വന്നു. അഭിമന്യു ശരവർഷം നടത്തി ഘടോൽക്കചനെ ബോധരഹിതനാക്കി വീഴ്ത്തു. മകൻ വീഴുന്നത് കണ്ട് ഹിഡുംബി ഓടി വന്ന് മകനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ഭീമസേനന്റെ മകനേ എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്ത് കരയാൻ തുടങ്ങി. ഇത് കേട്ട അഭിമന്യു വന്ന് സോറി പറഞ്ഞ് അവർ തമ്മിൽ സഖ്യത്തിൽ ആയി. ഹിഡുംബിയും ഘടോൽക്കചനോട് അഭിമന്യുവിനെ സഹായിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഘടോൽക്കചൻ ഹസ്തിനപുരിയിൽ ദുര്യോധനന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ എത്തി. ഘടോൽക്കചൻ രാക്ഷസനാണ് മായാവിയാണ്. ഘടോൽക്കചൻ തന്റെ മായവിദ്യകൊണ്ട് വത്സലയുടെ രൂപം ധരിച്ചു. എന്നിട്ട് വിവാഹമണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച് മായാവിദ്യകൾ കൊണ്ട് ലക്ഷ്മണകുമാരനെ പേടിപ്പിച്ചു. ഭയപ്പെട്ട ലക്ഷ്മണകുമാരൻ താനിനി ജീവിതത്തിൽ വിവാഹം കഴിക്കില്ല എന്ന് സത്യം ചെയ്ത് ഓടിപ്പോയത്രെ. ആ സമയം ഘടോൽക്കചൻ തന്റെ മായാവിദ്യകൊണ്ട് വത്സലയെ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി ഹിഡംബവനത്തിൽ എത്തിച്ചു. അവിടെ അഭിമന്യു വത്സലമാരുടെ വിവാഹം ഗംഭീരമായി കഴിഞ്ഞു. ഇതറിഞ്ഞ ദുര്യോധനനു പാണ്ഡവരോട് സ്വതേ ഉള്ള ദേഷ്യം ഒന്ന് കൂടെ കൂടി. ബലരാമനു വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. ഇനി ഉണ്ടെങ്കിലും അത് ശ്രീകൃഷ്ണൻ മാറ്റിക്കോളും. പണ്ട് സുഭദ്രയുടെ കാര്യത്തിലും അതാണല്ലൊ ഉണ്ടായത്. ബലരാമൻ സുഭദ്രയെ ദുര്യോധനനു കെട്ടിച്ച് കൊടുക്കാൻ നിശ്ചയിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനു സുഭദ്രയെ കള്ളസന്യാസിവേഷത്തിൽ വന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാനുള്ള സൗകര്യം ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് സുഖമായി ബലരാമനെ തന്റെ വാക്ചാതുരികൊണ്ട് സമാശ്വസിപ്പിച്ചു. സുഭദ്രാഹരണം പോലെ തന്നെ ആണ് വത്സലാഹരണവും. തലമുറ ഒന്ന് മാറി എന്ന് മാത്രം. മുകളിൽ പറഞ്ഞ കഥയിലും മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ട്. കൃഷ്ണൻ ഘടോൽക്കചനെ സമീപിക്കാൻ അഭിമന്യുവിനോട് പറയുന്നതിനു പകരം, സുഭദ്ര അർജ്ജുനനുസംഭവിച്ച കഥ അറിഞ്ഞ്, കാട്ടിൽ തന്റെ ഭർത്താവിനെ അന്വേഷിക്കാൻ, മകനായ അഭിമന്യുവിനോടൊപ്പം വന്നു. വന്നത് ഹിഡംബവനത്തിൽ തന്നെ. അവിടെ വെച്ച് ഘടോൽക്കചനും അഭിമന്യുവും തമ്മിൽ യുദ്ധമുണ്ടായി എന്നും ഘടോൽക്കചൻ വീണു എന്നും വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഹിഡുംബി വന്നു എന്നും ഭീമസേനന്റെ മകനേ എന്ന് വിളിച്ച് കരഞ്ഞു എന്നും സുഭദ്രയും അഭിമന്യുവും അത് കേട്ട് ഞെട്ടലോടെ എങ്കിലും പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നും ഒരു വേർഷൻ ഉണ്ട്. സുഭദ്ര കാട്ടിൽ വരുന്നുണ്ട് അഭിമന്യുവിനോടൊപ്പം എന്നതാണ് ഒരു പ്രധാന മാറ്റം. സുഭദ്രയും ഹിഡുംബിയും തമ്മിൽ കാണുന്നുണ്ട്, പരിചയപ്പെട്ട് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. ബലരാമൻ തന്റെ മകളെ പാണ്ഡവരുടെ ദുഃഖത്തിനു കാരണക്കാരനായ ദുര്യോധനന്റെ മകനു വിവാഹം ചെയ്ത് കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു എന്നത് കേട്ടാണ് ഘടോൽക്കചനു ദേഷ്യം വരുന്നത്. എന്നിട്ടാണ് ഘടോൽക്കചൻ അഭിമന്യുവിനെ സഹായിക്കാൻ പുറപ്പെടുന്നത്. സുഭദ്രയും അഭിമന്യുവും വനത്തിൽ തന്നെ വാഴുന്നു. ഘടോൽക്കചൻ വത്സലയെ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്നു, ലക്ഷ്മണകുമാരനെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് നാടൻ പാട്ടുകളും ഹരികഥയും പറയുന്നത്. എന്നാൽ ഇതിലും വ്യത്യാസമുള്ളതാണ് സുന്ദരീസ്വയംവരം എന്ന ആട്ടക്കഥ. അതിന്റെ കർത്താവു ഒരു പരദേശബ്രാഹ്മണൻ ആയ കുന്നത്ത് സുബ്രഹ്മണ്യൻ പോറ്റി ആണ്. അദ്ദേഹം കേട്ട് പരിചയിച്ച ഹരികഥകളിൽ നിന്നോ കണ്ട് പരിചയിച്ച നാടൻ കലാരൂപങ്ങളിൽ നിന്നോ കടം എടുത്ത കഥാതന്തു ആകാം ഈ കഥയ്ക്ക് മൂലം. എന്നാൽ അവിടേയും വ്യത്യാസമുണ്ട് എന്നത് മഹാ‍ാഭാരതത്തിന്റെ പലമകളിൽ നമുക്ക് വിശ്വാസം കൂട്ടുന്നു. മൂലം എന്നത് പുരാണങ്ങൾക്ക് ഇല്ല. അതിന്റെ മൂലം പാണന്മാർ പാടിനടക്കുന്ന പാട്ട് തന്നെ. അത് തലമുറതോറും പരിഷ്കരിച്ച് വരുകയും ചെയ്യും. മഹാഭാരതകവികൾ ആരും ഘടോൽക്കചനെയോ അഭിമന്യുവിനേയോ അധികം പാടിപ്പുകഴ്ത്തിയിട്ടില്ല. യുദ്ധത്തിൽ ഘടോൽക്കചൻ കർണ്ണന്റെ വേലുകൊണ്ട് വീണപ്പോൾ, പാൺദവപക്ഷം ആകെ ശോകമൂകമായി. എന്നാൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ മാത്രം ഏകനായി സന്തോഷത്തോടേ തുള്ളിച്ചാടി നടന്നു എന്ന് വ്യാസഭാരതം പറയുന്നു. ഘടോൽക്കചൻ പാണ്ഡവപക്ഷത്ത് നിന്ന് നന്നായി യുദ്ധം ചെയ്തെങ്കിലും രാക്ഷസനായിപ്പോയി എന്ന ഏക കാരണത്താലായിരുന്നു അത്. മഹാഭാരതം പാണ്ഡവരുടെ കഥയേ പറയുന്നുള്ളൂ, അവരുടെ മക്കളുടെ (അടുത്ത തലമുറ) കഥ പറയുന്നില്ല. അത് നമ്മടെ നാടൻ സമൂഹമനസ്സിന്റെ ഭാവന ഏറ്റെടുത്തതാവാം ഈ തരം ഒരു കഥ ഉണ്ടായത് തന്നെ. ഇതിലൊന്നും ഈരാവാൻ ഒരു ഭാഗമാകുന്നതേ ഇല്ല. ഈരാവാന്റെ കഥ മറ്റൊന്നാണ്. എന്നാൽ ആട്ടക്കഥയിൽ മൂവരും ചേർന്നിരിക്കുന്നു എന്നത് കൗതുകകരമാണ്. സുന്ദരീസ്വയംവരം കഥാസംഗ്രഹം: ശ്രീകൃഷ്ണനും പത്നിമാരുമായുള്ള ശൃംഗാരപ്പദത്തോടെ കഥ തുടങ്ങുന്നു. അക്കാലത്ത് ശ്രീകൃഷ്ണൻ സത്യഭാമയിൽ ഉണ്ടായ സുന്ദരി എന്ന് പേരായ മകൾക്ക് വിവാഹപ്രായം എത്തി എന്ന് മനസ്സിലാക്കി കൃഷ്ണൻ സഹോദരനായ ബലരാമനോട് ചെന്ന് ഇക്കാര്യം അറിയിക്കുന്നു. താനത് മുൻപേ അറിഞ്ഞു എന്നും കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ് ഉള്ളത് എന്നറിയാത്തതിനാൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല എന്നും ബലരാമൻ കൃഷ്ണനോട് പറയുന്നു. ബലരാമൻ പറയുന്നത് പോലെ എന്താണെങ്കിലും ചെയ്യാം എന്ന് കൃഷ്ണൻ സമ്മതിയ്ക്കുന്നു. അത് പ്രകാരം ബലരാമൻ ദുര്യോധനന്റെ മകനായ ലക്ഷണനു സുന്ദരിയെ വിവാഹം ചെയ്ത് കൊടുക്കാം എന്ന തന്റെ മനോഗതം കൃഷ്ണനെ അറിയിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല ഈ വിവരം ദുര്യോധനനെ അറിയിക്കാനായി ഒരു ദൂതനേയും അയക്കുന്നു. അടുത്തരംഗത്ത് ദുര്യോധനന്റെ പാടി രാഗത്തിൽ ഉള്ള ശൃംഗാരപ്പദം ആണ്. അടുത്ത രംഗത്തിൽ ദുര്യോധനനും മന്ത്രിമാരും കൂടെ ഉള്ള സഭ ആണ്. തന്റെ ബാഹുപരാക്രമത്തെ കുറിച്ചും, പാണ്ഡവന്മാരെ കാട്ടിലേയ്ക്കയച്ചതിനാൽ ശത്രുക്കൾ ഇല്ലാതായതും വരാൻ പോകുന്ന യുദ്ധത്തിൽ അവരെ കാലപുരിയ്ക്കായക്കാൻ തയ്യാറാകുനും ദുര്യോധനൻ മന്ത്രിമാരോട് പറയുന്നു. മന്ത്രിമാർ ദുര്യോധനനെ തിരിച്ച് സ്തുതിയ്ക്കുന്നു. ആ സമയം ബലരാമൻ അയച്ച ദൂതൻ ദുര്യോധനസമീപം വരുന്നതാണ് അടുത്ത രംഗം. ദൂതൻ വന്ന് ദുര്യോധനനെ സ്തുതി ചെയ്ത്, സുന്ദരിയുടെ വിവാഹം ദുര്യോധനപുത്രനായ ലക്ഷണനോടൊത്ത് ചെയ്യാൻ ബലരാമൻ തീർച്ചയാക്കിയ വിവരം അറിയിക്കുന്നു. അത് പ്രകാരം ദ്വാരകയിലേക്ക് ലക്ഷണസമേതം ചെല്ലുവാനും പറയുന്നതോടൊപ്പം ബലരാമൻ നൽകിയ എഴുത്തും കൊടുക്കുന്നു. ദുര്യോധനൻ സഭയിൽ ഈ വിവരം ഭീഷ്മ കർണ്ണാദികളോടൊക്കെ അറിയിക്കുന്നു. ആയതിനായി സൈന്യസമേതം പുറപ്പെടുവാൻ കല്പിക്കുന്നു.ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ബന്ധുത്വത്തെ പറ്റി ദുശ്ശാസനൻ സംശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. പാണ്ഡവരോട് കൂട്ടുള്ള കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ ഇതായിരിക്കില്ല, അതിനാൽ അവിടെ പോകേണ്ട ആവശ്യമില്ല, ബലരാമനെ പറ്റിയ്ക്കും കൃഷ്ണൻ, സുഭദ്രയുടെ ഹരണം ഉദാഹരണമില്ലേ എന്നൊക്കെ ഭീഷ്മർ തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. വൃദ്ധനായ ഭീഷ്മരെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതില്ലെ നമുക്ക് പോകാം എന്ന് ദുര്യോധനൻ നിശ്ചയിക്കുന്നു. ആ സമയം സുന്ദരിയുടെ വിവാഹം ലക്ഷണനോട് ഒത്ത് എന്നറിഞ്ഞ സത്യഭാമയും സുഭദ്രയും ഒന്നിച്ച് ശ്രീകൃഷ്ണനെ കാണാൻ എത്തുന്നു. സത്യഭാമയും സുഭദ്രയും പണ്ട് സത്യം ചെയ്തതാണ്, സുന്ദരിയെ, അഭിമന്യുവിനു വിവാഹംചെയ്ത് കൊടുക്കാം എന്നത്. ആ സത്യഭംഗം വരും ആയത് ഉണ്ടായാൽ ഇരുവരും ആത്മാഹുതി ചെയ്യും എന്ന് കൃഷ്ണനെ ഇരുവരും ചേർന്ന് അറിയിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ പതിവുപോലെ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ച് വിടുന്നു. സുന്ദരിയുടെ വിവാഹവാർത്ത കേട്ട് നിരാശനായ അഭിമന്യു കാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു. അവിടെ വെച്ച് വജ്രദംഷ്ട്രൻ എന്നൊരു രാക്ഷനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലുന്നു. വജ്രദംഷ്ടൻ, ഭീമപുത്രനായ ഘടോൽക്കചന്റെ ഭൃത്യനായിരുന്നു. ഭൃത്യനെ കൊന്ന വിവരം അറിഞ്ഞ് ഘടോൽക്കചൻ അഭിമന്യുവുമായി ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. യുദ്ധസമയത്ത് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും താങ്കൾ ആരാണെന്ന് പറയുന്നു. തമ്മിൽ തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയുന്നു. അഭിമന്യു സുന്ദരിയുടെ വിവാഹവാർത്ത ഘടോൽക്കചനോട് പറയുന്നു. ഘടോൽക്കചൻ അഭിമന്യുവിനെ അമ്മയായ ഹിഡുംബയുടെ അടുത്ത് കൊണ്ട് പോകുന്നു. വാർത്തകൾ പറയുന്നു. ഹിഡംബ, ഘടോൽക്കചനോട് അഭിമന്യുവിനൊപം ദ്വാരകയിൽ പോയി സുന്ദരീസ്വയംവരം നടത്തി വരാൻ പറയുന്നു. അതനുസരിച്ച് അവർ പുറപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ഘടോൽക്കചനും അഭിമന്യുവും കൂടെ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ, ഓരോമലയിലും ഓരോപാദം വെച്ച്, തന്റെ ആയുധം മിനുക്കുന്ന ഇരാവാനെ കാണുന്നു. അർജ്ജുനനും ഉലൂപിയിൽ ഉണ്ടായ സന്താനമാണ് ഇരാവാൻ. എന്നാൽ അവർ പരസ്പരം അറിയാതെ കലഹിക്കുന്നു. കാലുകൾ മാറ്റി വഴിതരാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഘടോൽക്കച അഭിമന്യുമാരോട് തന്റെ കാൽ തൊഴുത് പോകാൻ ഇരാവാൻ പറയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതാണ് കലഹത്തിനു കാരണം. എന്തായാലും യുദ്ധത്തിൽ ഇരാവാൻ ക്ഷീണിക്കുന്നു. തനിയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു അനുഭവം മുൻപ്, പാദം മാറ്റാൻ പറഞ്ഞവരോട് കലഹിച്ചിട്ടൊന്നും ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, അതിനാൽ നിങ്ങൾ ആരാണ് എന്ന് ഇരാവാൻ, ഘടോൽക്കചാദികളോട് ചോദിയ്ക്കുന്നു. അങ്ങനെ പരസ്പരം പരിചയപ്പെട്ട് അവർ മൂവരും കൂടെ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോകുന്നു. ആ സമയം, ദ്വാരകയിലേക്ക് സൈന്യസമേതം പുറപ്പെട്ട ദുര്യോധനസമീപം നാരദൻ എത്തുന്നു. എന്നിട്ട് നാരദൻ, താനെ ദ്വാരകാപുരിയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്നും അഭിമന്യു വിവാഹത്തിനായി വരുന്നുണ്ട് എന്നും ദുര്യോധനനെ അറിയിക്കുന്നു. ദുര്യോധനൻ ഇക്കാര്യം കർണ്ണനോട് പറയുന്നു. കർണ്ണൻ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കാൻ ഞാനുണ്ട് എന്ന് ദുര്യോധനനെ സമാശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. കർണ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭീഷ്മൻ പതിവുപോലെ കർണ്ണനെ ഭർത്സിക്കുന്നു. കർണ്ണനും തിരിച്ച് ഭീഷ്മരോട് ചൂടാവുന്നെങ്കിലും ദുര്യോധനൻ ഇടയിൽ വന്ന് രണ്ട് പേരേയും സമാധാനിപ്പിക്കുന്നു. ദുര്യോധനനും കൂട്ടരും വരുന്നത് കാണുന്ന അഭിമന്യുവും സഹോദരന്മാരും അവരോട് യുദ്ധം ചെയ്ത് അവരെ ഓടിയ്ക്കുന്നു. അതറിഞ്ഞ ദുര്യോധനപുത്രനായ ലക്ഷണൻ അഭിമന്യുവിനോടും സഹോദരന്മാരോടും എതിരിടുന്നു. അഭിമന്യു ലക്ഷണനെ ബന്ധനസ്ഥനാക്കുന്നു. ശേഷം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞയാൽ അഭിമന്യു സുന്ദരിയെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നു. ഇതറിഞ്ഞ് ബലരാമൻ കോപിക്കുന്നുവെങ്കിലും സൂത്രശാലിയായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പതിവുപോലെ ബലരാമനെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നു. അർജ്ജുനപുത്രന്മാർ ശ്രീകൃഷ്ണനെ സ്തുതിയ്ക്കുന്നു. അവരോട് ദ്വാരകയിൽ അൽപ്പകാലം താമസിക്കാനായി കൃഷ്ണൻ പറയുന്നു. അതവർ സമ്മതിയ്ക്കുന്നതോടെ കഥ പരിസമാപ്തിയിൽ എത്തുന്നു. ഈ കഥ നടക്കുന്നത് വനവാസക്കാലത്തെന്നിരിക്കെ ദുര്യോധനൻ കർണ്ണനെ, സൂര്യനന്ദന, സുരതടിനിമകൻ എന്നൊക്കെ അഭിസംബോധനചെയ്യുന്നതിൽ യുക്തിക്കുറവ് ഉണ്ട്. ദുര്യോധനപുത്രന്റെ പേർ ലക്ഷണൻ എന്ന് ആട്ടക്കഥയിൽ, മറ്റ് പല ഇടത്തും ലക്ഷ്മണൻ എന്നും കാണുന്നു. ഇതിലെ പ്രധാനകാര്യം എന്താണെങ്കിൽ ഇത് പാണ്ഡവരുടെ പുത്രന്മാരുടെ കഥ ആണെന്നാണ്. മഹാഭാരതം പാണ്ഡവരുടെ അടുത്ത തലമുറയെ പറ്റി അധികം ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ഈരാവാൻ എന്ന നാഗബാലൻ മുന്നേ പറഞ്ഞ കഥകളിൽ ഒന്നും വരുന്നില്ല. ഇവിടെ ഈരാവാനെ കൂടെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നു ആട്ടക്കഥയിൽ. നാഗകന്യയായ ഉലൂപിയിൽ അർജ്ജുനനുണ്ടായ പുത്രനാണ് ഈരാവാൻ. ഈരാവാൻ ഹിജഡകളുടെ ദൈവമാണ്. അത് ഐതിഹ്യം വേറെ. പിന്നേയും എഴുതാനുണ്ട്. അതിലേറെ ആട്ടക്കഥ അവസാനിക്കുന്നതിൽ ദ്വാരകയിൽ താമസിക്കാൻ പാർത്ഥസൂനുക്കളോടെ കൃഷ്ണൻ പറയുന്നുള്ളൂ. അപ്പൊ ഘടോൽക്കചൻ എന്ന മൂത്ത ആൾ എവിടെ പോയി? കഥാകാരൻ പറയുന്നില്ല അത്. പാർത്ഥന്മാരെ.. എന്ന് പാണ്ഡുപുത്രർക്ക് മുഴുവനായി പറയുന്ന ഒരു സംബോധന ഉണ്ട് (ദുര്യോധനവധം?) എന്ന് മറക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ, ഘടോൽക്കചൻ മരിച്ചപ്പോൾ തുള്ളിച്ചാടിയ ശ്രീകൃഷ്ണനെ (ശ്രീകൃഷ്ണനുമാത്രം സന്തോഷം, ബാക്കി പാണ്ഡവപക്ഷം മുഴുവൻ ശോകമൂകം എന്ന് ഭാരതം) മഹാഭാരതം കാണിക്കുന്നുണ്ട്. രാക്ഷസൻ എന്ന ഒരുഒറ്റ കാര്യം കൃഷ്ണനു സന്തോഷിക്കാൻ. പിന്നെ മറ്റൊന്ന് ഉള്ളത് കർണ്ണൻ അർജ്ജുനനു വെച്ച ശക്തി എന്ന വേൽ/കുന്തം/ആയുധം എറ്റുത്ത് ഘടോൽക്കചനു നേരെ പ്രയോഗിച്ചപ്പോൾ ആണ് ഘടോൽക്കചന്റെ അന്ത്യം സംഭവിച്ചത് എന്നതാ. ആയതുകൊണ്ട് അർജ്ജുനൻ രക്ഷപ്പെട്ടല്ലൊ. പക്ഷെ ആ വിചാരം എങ്കിൽ മറ്റെല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചേനേ. ഇത് കൃഷ്ണൻ മാത്രം തൊള്ളയിട്ട് തുള്ളിച്ചാടി ഘടോൽക്കചന്റെ മരണം ആഘോഷിക്കുന്നു. അതിൽ ‘രാക്ഷസൻ’ എന്നത് തന്നെ ആയിരിക്കണം കാരണം. നെടുമ്പള്ളി രാമൻ എനിക്ക് മെസേജ് ചെയ്തപോലെ നിഴൽക്കുത്ത് വ്യാസമഹാഭാരതത്തിൽ ഇല്ല, വേലമഹാഭാരത്തിലാണുള്ളത്. ഇനി വേലമഹാഭാരത്തിൽ ഇങ്ങനെ പാണ്ഡവരുടെ പുത്രന്മാരെ പറ്റി, അടുത്ത തലമുറയെ പറ്റി പറയുന്നുവോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. വേലമഹാഭാരതം എവിടുന്ന് കിട്ടും ഒന്ന് വായിക്കാൻ? ആ!!! അറിയില്ല ആരെങ്കിലും അത് വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ഗവേഷകന്മാർക്ക് അറിയുമായിരിക്കാം.

Sunday, January 01, 2017

മഹാഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം-3

മഹാഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം-3
സുനിൽ പി ഇളയിടം

https://www.youtube.com/watch?v=oONmsYqs5DU

മൂലപാഠങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധപാഠത്തിലേക്ക്

എങ്ങനെ ഒക്കെ ആണ് മഹാഭാരതം ആധുനികമായ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ വായിക്കപ്പെടുകയും പലതരത്തിലുള്ള വിശദീകരണങ്ങൾ മഹാഭരതത്തിനെ ചൊല്ലി കഴിഞ്ഞ രണ്ട് നൂറ്റാണ്ടിനുള്ളിൽ വികസിച്ച് വരുകയും ചെയ്തതാണ് അതിലെ ഒരു അന്വേഷണം വിഷയം.

മഹാഭാരതത്തിന്റെ ജീവിതചരിത്രത്തിലെ നിർണ്ണായകമായ ശുദ്ധപാഠനിർമ്മിതി ആണ് രണ്ടാമത്തേത്.

എന്തിനു വായനകളുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നു? നമ്മളാരും ഒരു ശൂന്യസ്ഥലത്ത് നിന്ന് ഒരു കൃതിയെ വായിക്കുന്നില്ല. ഇക്കാലമെല്ലാമുണ്ടായ വായനാനുഭവങ്ങളുടേയും ആ വായനകളിലൂടെ വികസിച്ച് വന്ന അർത്ഥധാരണകളുടേയും അകത്തുനിന്നുകൊണ്ട് അല്ലാതെ, കേവലവും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് നമുക്ക് ഒരു കൃതിയേയും വായിക്കാൻ പറ്റില്ല. വായനയിൽ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യാനുഭവത്തിന്റെ ഏത്പ്രകൃതത്തിലും ഈ ഒരു പ്രശ്നം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നാം കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും നമ്മുടെ കേൾവിയുടേയും കാഴ്ച്ചയുടേയും ചരിത്രത്തിനുള്ളിലാണ്. മനുഷ്യഭാവന കഴിഞ്ഞ സഹസ്രാബ്ധങ്ങൾ കൊണ്ട് രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്ത അർത്ഥതാൽപ്പര്യങ്ങളും മുഴുവൻ ഊറിക്കൂടി നിൽക്കുന്ന ഒരു ചന്ദ്രനിലേക്കാണ് നമ്മൾ ഇന്ന് നോക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് നാം കാനുന്നത് നമ്മുടെ കണ്ണിലൂടെ വരുന്ന ഇന്ദ്രിയസംവേദനപരമായ ഒന്നിനെ മാത്രം അല്ല നാം കാണുന്നത് ചരിത്രപരമായ ഒന്നാണ്.
വർത്തമാനത്തിൽ നാം ജീവിക്കുന്നു എന്നതിനർത്ഥം  ചരിത്രത്തിൽ നാം നിലകൊള്ളുന്നു എന്നത് ആണ്.
മഹാഭാരതം എത്രയോ വായനകളിലൂടെ കടന്ന് പോന്ന ഒന്നാണ്. കഴിഞ്ഞ രണ്ടായിരം വർഷക്കാലത്തിനിടയിൽ മനുഷ്യവംശം അതിനെ പലനിലയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്തു, പലനിലകളിൽ കടന്ന് പോയി പലതരം ആശയാവലികൾ അതിൽ നിന്ന് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആശയാവലികളോട് ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ ചേർന്നും ചേരാതെ നിന്നും ഒക്കെ ആണ് നാം ഇന്ന് മഹാഭാരതം വായിക്കുന്നത്. അതല്ലാതെ ശുദ്ധമായി സ്വതന്ത്രമായി നിഷ്പക്ഷമായി അല്ല.
ഇന്ന് ഞാൻ പറയുന്നത് മഹാഭാരതത്തിന്റെ ആധുനിക ജീവിതം എങ്ങിനെ അരങ്ങേറി എന്നാണ് പ്രധാനമായും പറയുന്നത്.
മഹാഭാരതത്തിനു കൃസ്തുവർഷം അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടോടെ വ്യവസ്ഥാപിതമായ ഒരു പാഠരൂപം, ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്നതരത്തിൽ ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മഹാഭാരതം ആയി തീർന്നു. ഇതോടെ മഹാഭാരതം നിശ്ചലമാവുകയല്ല ചെയ്തത്. ഈ വ്യവസ്ഥാപിത പാഠം മറ്റ് നിലകളിലേക്ക് പൊട്ടിക്കിളർക്കാൻ തുടങ്ങി. 1) പ്രാദേശിക ഭാഷകളിലേക്ക് പുതിയ രൂപത്തിൽ (പരിഭാഷ) പുതിയ പാഠത്തിൽ എത്തി. വിവർത്തനം ഇന്ന് കാണുന്നരീതിയിൽ അല്ലായിരുന്നു മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. മൂലത്തിന്റെ പദാനുപദം അല്ല എന്നർത്ഥം. കുറച്ചുകൂടെ സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു അന്നത്തെ വിവർത്തനരീതി.
2) ശതസഹസ്രി സംഹിതയായ മഹാഭാരതം പ്രതി എവിടെ ഉണ്ട്? ഏറ്റവും പഴയ പ്രതി പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കണ്ടെടുത്തതാണ്. അതിനാൽ ഈ ഇടയിൽ ഉള്ള കാലത്ത് ലിഖിതരൂപത്തിനു എന്ത് പറ്റി? ഇന്ത്യയുടെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും കണ്ടെടുത്ത പ്രതികൾക്ക് ഏകരൂപം അല്ല ഉള്ളത്. തെക്കെഇന്ത്യൻ പാഠങ്ങളിൽ വടക്കേഇന്ത്യൻ പാഠങ്ങളേക്കാൾ  പതിമൂവ്വായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉണ്ട്. ആദിമമായ ഏകപാഠം സമ്പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായി. അനന്തവൈവിദ്ധ്യങ്ങൾ ഉള്ളതായി മഹാഭാരതം. ഇങ്ങനെ സമ്പൂർണ്ണമായി ചിതറിയ ഒരു മഹാഭാരതത്തെ ആണ് പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പാശ്ചാത്യപണ്ഡിതർ കണ്ടത്. അപ്പോഴാണ് ഇതിനെ ക്രമീകരിയ്ക്കപ്പെട്ട ഞ്ജാനരൂപമാക്കി മാറ്റണം എന്ന് തോന്നൽ ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ സമയത്ത് തന്നെ ആണ് യൂറൊപ്പിനെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് യൂറോപ്യൻ സർവകലാശാലകളിൽ പ്രാചീനക്ലാസ്സിക്കൽ കൃതികളുടെ ഗ്രീക്ക് റോമൻ കൃതികളുടെ ഒക്കെ സംശോധനം നടക്കുന്നത്. അവരുടെ ഒക്കെ ശുദ്ധപാഠങ്ങൾ കണ്ടെടുക്കപ്പെടുന്നു അങ്ങനെ ഭൂതകാലം മഹത്വപൂർണ്ണമായി തീരുന്നു.

ഇങ്ങനെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ മഹത്വപൂർണ്ണമായ പുനസ്ഥാപനം അരങ്ങേറുന്ന ഘട്ടത്തിൽ യൂറോപ്പ് സംസ്കൃതത്തിലേക്ക് വരുന്നു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബംഗാളിൽ ജഡ്ജിഒയായിരുന്ന വില്യം ജോൺസ് സംസ്കൃതഭാഷയും യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളും തമ്മിൽ കുടുംബപരമായി ബന്ധമുണ്ട് എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നു. ഭൂതകാലത്ത് നമ്മൾ (ഇന്ത്യയും യൂറോപ്പും) ഒരു കുടുംബമാണ് എന്ന് തോന്നാൻ ഈ ഭാഷാകുടുംബം എന്ന ആശയം കൊണ്ട് സാധിച്ചു. ഏഷ്യാറ്റിക്ക് സൊസൈറ്റി സ്ഥാപിച്ചു.

കൊളോണിയൽ ആംഗ്ലിസിസ്റ്റുകൾ ചിന്താ രീതി ഭാരതീയർ പ്രാകൃതർ എന്ന്. മറ്റൊന്ന് പൗരസ്ത്യവാദം. യൂട്ടിലിറ്റേറിയനിസം. ഈ മൂന്ന് വ്യവഹരങ്ങൾ ആണ് പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നമ്മുടെ അറിവിനെ വിജ്ഞാനാന്വേഷണങ്ങൾ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നത്.

ആംഗ്ലിസിസ്റ്റുകൾ മഹാഭാരതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടില്ല.

പൗരസ്ത്യവാദികൾ മഹാഭാരതത്തിന്റെ മൂലപാഠം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. എപിക്ക് ന്യൂക്ലിയസ് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അതിനായിട്ട് യൂറൊപ്പ്യൻ സർവകലാശാലകളിൽ വികസിച്ച് വന്ന (മെത്തഡോളജി) രീതിശാസ്ത്രസമീപനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുക. ഭാഷാവിജ്ഞാനം, താരതമ്യപഠനം തുടങ്ങിയ രീതിശാസ്ത്ര സമീപനങ്ങൾ.

മറ്റൊരു വഴി മാഹാഭാരതത്തെ ആകമാനം പ്രതീകപരമായി കാണുക. ഇന്നും നമ്മുടെ ഇടയിൽ വേരോട്ടമുള്ള പൊതുസമീപനം ഇതാണ്.

ആ സമയം മഹാഭാരതം യൂറോപ്പിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. വിൽക്കിൻസ് ആണ് ആദ്യം അത് ചെയ്തത്. 19 നൂറ്റാണ്ട് തുടക്കത്തോടേ മഹാഭാരതത്തിന്റെ താരതമ്യാത്മക പഠനരീതി തുടങ്ങി. ഫ്രാൻസ് ബോപ് നളോപാഖ്യാനം അന്ന് ലഭ്യമായ 6 മനുസ്ക്രിപ്റ്റ് പരിശോധിച്ച് ലത്തീൻ ഭാഷയിലാക്കി.
ഇതിനു മിക്കവാറും യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലേക്ക് പരിഭാഷ ഉണ്ടായി. മഹാഭാരാതവും അങ്ങനെ യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ചൈനീസിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ഇന്ത്യക്കാർ തന്നെ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തു. കിസരി മോഹൻ ഗാംഗുലി, മന്മഥനാഥ ദത്ത എന്നിവരുടെ വിവർത്തനങ്ങൾ ആധികാരികമായി കരുതുന്നു.
മഹാഭാരതത്തിലെ സംസ്കൃതഭാഷാരൂപം നോക്കിയാൽ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലെ സംസ്കൃതശൈലികൾ/അടരുകൾ ഉണ്ട്എന്ന് ഫ്രാൻസ് ബോപ് പറയുന്നു. വേദിക്ക് സാൻസ്ക്രിറ്റ്, ബിസി അവസാന നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പുരാണസാഹിത്യത്തിലെ സംസ്കൃതം, ക്ലാസ്സിക്കൽ സംസ്കൃതമെന്ന് പറയുന്ന ഗുപ്തകാലത്തെ സംസ്കൃതം (കാളിദാസന്റെ സംസ്കൃതം) ഇവയും ഉണ്ട്.
കൃസ്റ്റ്യൻ ലാ‍സൺ നോർവീജിയൻ ഓറിയന്റലിസ്റ്റ്. ബിസി നാനൂറുമുതൽ എ ഡി നാനൂറുവരെയുള്ള 800 വർഷക്കാലത്തിനിടയിലാണ് മഹാഭാരതം നാലുഘട്ടങ്ങളിൽ ആയി അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ എത്തിയത് എന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഉഗ്രശ്രവസ്സിന്റേതായി വരുന്ന പാഠമാണ് മഹാഭാരതത്തിന്റെ ശരിയാ പാഠം എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കൃഷ്ണകഥകൾ മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല എന്നും അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
അഡോൾഫ് ഹോൾസ്മാൻ ജർമ്മൻ ഭാഷാവിഞ്ജാനപണ്ഡിതൻ. ഭഗവദ്ഗീത ധർമ്മ സംസ്ഥാപനമാണ് എങ്കിലും പാണ്ഡവവിജയങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ അധാർമ്മികരീതികളിലൂടെ ആണ് എന്നതും അത്തരം ഒരു ധാർമ്മികസമസ്യ മഹാഭാരതത്തിൽ ഉണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞു. അതിനുത്തരമായി ഇത് കൗരവകേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു കൃതിയാണ് എന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു. കർണ്ണനായിരുന്നു നായകൻ. പിന്നീട് കേന്ദ്രം മാറുകയാണ് ഉണ്ടായത്.

ലിയോപോൾഡ്ോൺഷ്രോഡർ എന്ന പണ്ഡ്ഡിതൻ പറയുന്നത് ഇത് കൗരവരും കൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിന്റെ കഥയാണ് പാണ്ഡവർ പിന്നീട് കൂട്ടിച്ചേർത്തതാണ് എന്നാണ്. കൗരവരെന്ന് പറയുന്നത് രാജത്വത്തിലേക്ക് പരിണമിച്ചെത്തിയ ഒന്നായിട്ടും കൃഷ്ണൻ എന്ന് പറയുന്നത് വൃഷ്ണികളുടെ നായകനായിട്ടും നിൽക്കുന്നതാണ് ഇതിന്റെ സംഘർഷ സാധ്യത.

ജി ഗേഴ്സൺ എന്ന് പറയുന്ന ആൾ അദ്ദേഹം ഇത് വേദങ്ങളിൽ ഒക്കെ പറയുന്ന ബ്രാഹ്മണ അബ്രാഹ്മണ യുദ്ധത്തിന്റെ ദാശരാഞ്ജം എന്നൊക്കെ വേദങ്ങൾ പറയുന്ന യുദ്ധത്തിന്റെ ഒരു കഥാൽമകമായ പുനരാഖ്യാനമായി മഹാഭാരതത്തെ പറയുന്നു.

സോറൻസൺ, ഇന്റക്സ് ഓഫ് ദ നേംസ് ഇൻ ദ മഹാഭാരത എന്ന പുസ്തകം എഴുതി പുറത്ത് കൊണ്ടുവന്നു. ഇദ്ദേഹം എണ്ണായിരം മൂലശ്ലോകങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഇത് ജയം എന്ന പേരിലുള്ള ആദ്യകൃതിയാണോ അതോ മഹാഭാരതസാരസ്യം അടങ്ങിയ ശ്ലോകങ്ങൾ ആണോ എന്നത് ഒരു തർക്ക വിഷയം ആണ്.

വീരഗാനങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ സൂതന്മാരും മാഗധന്മാരും പാടിനടന്നിരുന്ന വീരഗാനങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ ഒരു ആദിമരൂപം ഉണ്ടായിരുന്നു മഹാഭാരതത്തിനു (ജയം). അതിലേക്ക് കുരുവംശഗാഥകൾ കൂടി ചേർത്ത് “മഹാരഥം/ ഭാരതം“ ആക്കി. പിന്നീട് ശാന്തിപർവ്വവും അനുശാസനപർവ്വവു തുടങ്ങിയ പ്രബോധനാത്മക ഭാഗങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ഇന്ന് കാണുന്ന മഹാഭാരതം ആയി.

1891ൽ മഹാഭാരതത്തെ വൈദികബന്ധങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടിയിണക്കാൻ ഉള്ള ശ്രമങ്ങൾ ലുഡ്വിഗ്ഗ് പോലുള്ളവർ നടത്തി.

ജോസഫ് ധാൽമൻ എന്ന ജസ്യൂട്ട് പാതിരി മഹാഭാരതം ഒരാളൊറ്റയ്ക്ക് എഴുതിയതാണ് എന്ന് വാദിച്ചു. അതിൽ പ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല. പൗരസ്ത്യജനതയുടെ എല്ലാറ്റിനേയും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്ന സമീപനത്തെ,വിശേഷസിദ്ധിയെ കണ്ടെത്താനറിയാത്തതുകൊണ്ട് പശ്ചാത്യർ, ഇതിനെ പലരും എഴുതിയതാണ് എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് എന്ന് വാദിച്ചു.

1901ൽ ഹോപ്കിൻസ് മഹാഭാരത ദ ഗ്രേറ്റ് എപിക്ക് ഓഫ് ഇന്ത്യ എന്ന പഠനം എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. സമഗ്രമായ പഠനം ആണ് ഇത്.

ഹോൾഡൻബർഗ് മഹാഭാരതം ഒരു അവ്യവസ്ഥയാണ് എ ടെക്സ്റ്റ് വിച്ച് ഈസ് നോട്ട് എ ടെക്സ്റ്റ് എന്ന് പറഞ്ഞു. രാക്ഷസാകാരം പൂണ്ട് ഒരു അവ്യവസ്ഥ ആയി മാറി എന്നാണ് പറയുന്നത്.

195-1960കളോടെ മഹാഭാരതപഠനം ആധുനിക ശാസ്ത്ര രീതിയിലായി.

മദലിൻ ബിയാർബ്യൂ.

ശുദ്ധപാഠം എന്നത് ശരിയാണോ എന്നറിയില്ല സംശോധിതപാഠം.
ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷൻ എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിൽ

1:50 ടൈം
1897ൽ പാരീസ് ഓറിയന്റലിസ്റ്റുകളുടെ സമ്മേളനത്തിൽ മഹാഭാരതഥിനു ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷൻ വേണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
അടുത്ത സെഷനിൽ അതിനുവേണ്ടി സാൻസ്ക്രിറ്റ് എപ്പിക്ക് സൊസൈറ്റി രൂപീകരിച്ചു. 1898ൽ ഇതിന്റെ ശ്രമങ്ങളാണ് മഹാഭാരതത്തിന്റെ ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷനിൻ എത്തിയത്.
ഇതാദ്യം ഏറ്റെടുത്തത് സൂക്താങ്കാറിന്റെ ഗവേഷണ ഗൈഡ് ആയിരുന്ന ഹെന്രിക് ലുഡേഴ്സ് എന്ന ജർമ്മൻ പണ്ഡിതനാണ്. അദ്ദേഹം ആദിപർവ്വതത്തിലെ 67 ശ്ലോകങ്ങൾക്ക് ശുദ്ധപാഠം തയ്യാറാക്കി. 1908ൽ ആണ് ഇത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം വന്നു. ശ്രമങ്ങൾ നിലച്ചു.
ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ മഹാഭാരതത്തിന്റെ കാതലുകണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ മറ്റ് നിലയിൽ നടന്നിരുന്നു. രമേഷ് ചന്ദ്രദത്ത്, പ്രതാപചന്ദ്ര റോയ്

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ പാഠം ഇറങ്ങി. 1930ൽ പി.പി.എസ് ശാസ്ത്രി സതേൺ പാഠം മദ്രാസിൽ നിന്നും ഇറക്കി.

1917 ജൂലൈ ഭണ്ഡാർക്കർ ഓറിയന്റൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് പൂണെയിൽ നിലവിൽ വന്നു. ശുദ്ധപാഠനിർമ്മാണം ഇവർ ഏറ്റെടുത്തു തുടർന്നു. 70 വർഷം എടുത്തു ആയിരത്തോളം പേർ പങ്കെടുത്തു. ഇന്ത്യയുടെ നാനഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും ആയി 1259 കയ്യെഴുത്ത് പ്രതികൾ പരിശോധിച്ചു. ഓരോരോ ശ്ലോകങ്ങളും ഈ കയ്യെഴുത്ത് പ്രതികളിൽ ഏതേത് രൂപത്തിൽ വരുന്നു എന്ന് പരിശോധിച്ചു. അവയെ താരതമ്യം ചെയ്ത് അതിലേറ്റവും സ്വീകാര്യമായവ ഏത് എന്ന് കണ്ടെത്തി. ആ പാഠം മുഖ്യപാഠമായി കൊടുക്കുകയും അനുഭന്ധമായി മറ്റെല്ലാ പാഠങ്ങളും നൽകുകയും ചെയ്തു. ഇതിനായി കൊളേഷൻ ഷീറ്റ് ഇന്ത്യയിലെ മൂന്ന് കേന്ദ്രങ്ങളിൽ തയ്യാറാക്കി. കൽക്കട്ടയിലെ വിശ്വഭാരതി സർവ്വകലാശാലയിൽ, തഞ്ചാവൂർ & പൂണെയിലും തയ്യാറാക്കി, 30 വർഷക്കാലം ഷീറ്റുകൾ തയ്യാറാക്കാനെടുത്തു. കിട്ടിയ 1239 മനുസ്ക്രിപ്റ്റുകളിൽ വെറും പത്തെണ്ണം മാത്രമേ പൂർണ്ണ പാഠമായത് ഉള്ളൂ. ബാക്കി ഒക്കെ ഭാഗികമായാണ്. അതിനാൽ ഒരു ടെക്സ്റ്റ് എന്ന നിലയിൽ മഹാഭാരതം ഭാഗികമായും ചിതറിയുമായാണ് അതിന്റെ ടെക്സ്റ്റ് എന്ന രൂപത്തിൽ കൂടെ നിലനിന്നിരുന്നത് എന്നത് തീർച്ച. എട്ട് ഭാഷകളിലെ കയ്യെഴുത്തുപ്രതികൾ ആണ് സ്വീകരിച്ചത്.
വിരാടപർവ്വം ആണ് ആദ്യമായി ശുദ്ധപാഠമായി പുറത്ത് വന്നത്. 1966 അശ്വമേധപർവ്വം അവസാനമായി പുറത്ത് വന്നു. പിന്നീട് ഒരു ഇന്റക്സും വന്നു.

മീനിങ്ങ് ഓഫ് മഹാഭാരത - സൂക്താങ്കാർ
ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷനിൽ പ്രക്ഷിപ്തം എന്ന് പറഞ്ഞ ശ്ലോകങ്ങൾ കൂടെ ചേർത്താണ് സൂക്തങ്കാറിന്റെ ഈ പ്രഭാഷണ പരമ്പര.

എന്താണ് ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷന്റെ പ്രാധാന്യം? മികവും കുറവും?

മഹാഭാരതത്തിനു ഒരു ഏകപാഠം ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ഉണ്ടായി. അതാണ് ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷൺ. 23 ആയിരം ശ്ലോകങ്ങൾ പ്രക്ഷിപ്തം എന്ന് കണ്ടെത്തി. വ്യാസന്റേതായി ഒരു ഏകപാഠം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് അറിവില്ല.

ലഭ്യമായ മുഴുവൻ പാഠങ്ങളും ആ പാഠങ്ങൾ നൽകുന്ന പാഠാന്തരങ്ങളും ഈ ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷനിൽ ഉണ്ട്. പലതും പരിഗണിക്കാത്ത കയ്യെഴുത്ത് പ്രതികൾ ഉണ്ട് എന്നും സമ്മതിയ്ക്കുന്നു. എല്ലാ ഭാഷകളേയും പരിഗണിച്ചിട്ടില്ല എന്നും സമ്മതിയ്ക്കുന്നു. ഇതിനേക്കാൾ മികച്ച ഒരു പാഠം ഇനി ഉണ്ടാകാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. സംസ്കൃതകാവ്യം പ്രാദേശിക ഭാഷാലിപികളിൽ എഴുതിയ പാഠങ്ങൾ ആണ്. സംസ്കൃതം മലയാളത്തിൽ എഴുതുന്നപോലെ. അതിനെ ആണ് ഭാഷാമനുസ്ക്രിപ്റ്റ് എന്ന് പറയുന്നത്.

എട്ട് ഭാഷകളിലും ഒരുപോലെ കാണുന്നത് സ്വീകരിച്ചു. ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകത്തിൽ ഒമ്പതിനായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ മാത്രമേ അങ്ങനെ ഉള്ളത് കണ്ടുള്ളൂ.

പാഠങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ അധികം ഭാഷകളിൽ ഒരുപോലെ ഉള്ളത് സ്വീകരിക്കുക.
കാശ്മീരിപാഠം സ്വീകാര്യമാണ്. അതിൽ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞകലർപ്പ് ഉള്ളത് എന്ന് കരുതുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ പാഠങ്ങളും വടക്കേഇന്ത്യൻ പാഠങ്ങളും ഒരുപോലെ മികച്ചത് എങ്കിൽ വടക്കേഇന്ത്യൻ പാഠം എടുത്തു.

പാഠങ്ങളിൽ തിരുത്ത് വരുത്തരുത് (വ്യാകരണഭംഗങ്ങൾ/അക്ഷരപ്പിഴവുകൾ). സ്വീകരിച്ചവ മുഖ്യമായും മറ്റുള്ളവ അനുബന്ധമായും കൊടുക്കണം.

പിൽക്കാലപഠനങ്ങൾക്ക് ആധാരമായി.
പകർത്തെഴുത്തുകാരുടെ ഇനി വരാത്തമട്ടിൽ ഒരു സുനിശ്ചിതപാഠം മഹാഭാരതത്തിനു നൽകി

എല്ലാ പാഠഭേദങ്ങളുടേയും സൂചന ഒരൊറ്റ പാഠത്തിനകത്ത് സംഗ്രഹിക്കാനായി കഴിഞ്ഞു.
ഏതൊക്കെ പാഠാന്തരങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നത് ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷൻ നൽകുന്നുണ്ട്.

ഇനിയങ്ങോട്ട് മഹാഭാരതത്തിൽ പ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ ഉണ്ടാവുക വയ്യ എന്ന നിലയ്ക്ക് സുഭദ്രമാക്കി സുനിശ്ചിതമാക്കി.

അത്യന്തം പ്രഖ്യാതമായ പലതിനേയും പ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞ് മഹാഭാരതത്തിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കി.
കർണ്ണനെ സൂതപുത്രനായതുകൊണ്ട് ദ്രൗപദി കല്യാണം കഴിക്കില്ല എന്നത് പ്രക്ഷിപ്തം ആക്കി ഒഴിവാക്കി. വസ്ത്രാക്ഷേപസമയത്ത് കൃഷ്ണനിടപെട്ട് എത്രയും തീരാത്ത വസ്ത്രം നൽകുന്നത് കൃഷ്ണാനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് എന്ന ഭാഗമൊക്കെ പ്രക്ഷിപ്തമാക്കി. ഇങ്ങനെ പലതും പ്രക്ഷിപ്തമാക്കി.

പരിമിതികൾ

ശുദ്ധപാഠം വൈരുദ്ധ്യം നിറഞ്ഞത്.

മഹാഭാരതത്തിന്റെ മൂലപാഠം എന്ന് പറയാൻ വയ്യ.
ഏത് കാലത്തോട് ഏത് ദേശത്തോട് ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാൽ കൃത്യമായ ഉത്തരം ഇല്ല. ദേശീയപാഠം.
എല്ലാ പാഠങ്ങളിലും ഒരു പോലെ കാണപ്പെട്ട പോരായ്മകൾ പിഴവുകൾ അത് ശുദ്ധപാഠത്തിലും തുടരുന്നു.

സൂക്തങ്കാറിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനുള്ള താൽപ്പര്യങ്ങൾ
മഹാഭാരതത്തെ ഇന്ത്യയുടെ പൗരാണികപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആധാരശിലയാക്കി മാറ്റുന്ന ദേശീയതയുടെ അടിസ്ഥാനസ്രോതസ്സ് ആയി മഹാഭാരതത്തെ ഉറപ്പിക്കുക.
അങ്ങനെ ഒരു നാഷണൽ ടെക്സ്റ്റ് ആയി ദേശീയ ടെക്സ്റ്റ് ആക്കി ഭൂതകാലത്തെ മാറ്റുക. അങ്ങനെ ദേശീയപാഠമാക്കി മാറ്റുമ്പോഴും ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം അദ്ദേഹം കൈവിട്ടില്ല.
പൗരസ്ത്യവാദം ഇന്ത്യയ്ക്ക് മേൽ വെച്ച് കെട്ടിയ മഹത്വാഭിലാഷങ്ങളുടേ ലോകത്തെ ദേശീയപ്രസ്ഥാനവും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു സൂക്താങ്കാറും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അച്ചടിയിൽ വരുമ്പോൾ ഭാഷയ്ക്ക് ഏകമാനത വരുന്നു.
ഇന്ത്യൻ ദേശീയതയുടെ സംഗ്രഹരൂപമായി ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും.
ഇതുകൊണ്ടാണ് ആധുനികജീവിതത്തിലും മഹാഭാരതത്തെ പിൻ തള്ളാതെ ഇരിക്കുന്നത്.