Tuesday, March 07, 2017

സുന്ദരീസ്വയംവരം

സുന്ദരീസ്വയംവരം നോട്ട്സ് മഹാഭാരതം ഒരു ജീവിയ്ക്കുന്ന ഇതിഹാസം ആണെന്ന് സുനിൽ പി ഇളയിടത്തിന്റെ പ്രഭാഷണപരമ്പരയിൽ കേട്ടപ്പോൾ നാട്ടറിവുകളും നാടൻ പാട്ടുകളും അധികം അറിയാത്ത എനിക്ക് ഈ പറഞ്ഞതിൽ വലിയ കാര്യമുണ്ടെന്നൊന്നും തോന്നിയില്ല. ഇനിയും സംഭവിയ്ക്കും എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തരാനെന്നവണ്ണം ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു ആട്ടക്കഥ വായിച്ചു. കഥകളി ഡോട്ട് ഇൻഫോയുടെ ഡവലപ്മെന്റ് കാരണം കൊണ്ട് അങ്ങനെ പലതും പഠിക്കാം എന്നൊരു ഗുണവും ഉണ്ട്. മലബാറുകാരനായ ഒരു സുബ്രഹ്മണ്യൻ പോറ്റി പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ടിപ്പുവിന്റെ പടയോട്ടക്കാലത്ത് മലബാറുവിട്ട് തിരുവിതാംകൂറിലെ മാവേലിക്കരയ്ക്ക് അടുത്ത് ചെന്നിത്തലയിൽ ചെന്ന് പാർക്കാൻ ആരംഭിച്ചുവത്രെ. അദ്ദേഹം കുന്നത്ത് സുബ്രഹ്മണ്യൻ പോറ്റി എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു. നാട്യകലയിലും വാദ്യവാദനത്തിലും വിദഗ്ദ്ധനായിരുന്ന അദ്ദേഹം സ്വാതി തിരുനാളിന്റെ പ്രീതിഭാജനമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം 'സുന്ദരീസ്വയംവരം' എന്ന പേരിൽ ഒരു ആട്ടക്കഥ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ കഥ വള്ളുവനാട്ടുകാരനായ ഞാൻ അരങ്ങത്ത് കണ്ടിട്ടില്ല. എന്നാൽ തിരുവല്ല അമ്പലത്തിൽ ധാരാളം കളിയ്ക്കാറുണ്ടത്രെ. ഈ ആട്ടക്കഥ വായിച്ച ഞാൻ ഇതിന്റെ മൂലം എന്താ എന്ന് എന്നെക്കൊണ്ടാവുന്നവിധത്തിൽ ഇന്റെർനെറ്റിൽ പരതി. എവിടേയും സുന്ദരി എന്ന പേരിൽ ഒരു മകൾ ശ്രീക്ഷ്ണനുള്ളതായി പറഞ്ഞ് കണ്ടില്ല. ഒരു ഇന്റോനേഷ്യൻ മഹാഭാരതനാട്ടുപാട്ടിൽ ഉണ്ട് എന്നും ഇവിടെ വായിച്ചു. അവിടെ കൃഷ്ണന്റെ മകൾ ക്സിതി സുന്ദരിയെ, ഘടോൽക്കചന്റെ സഹായത്തോടെ അഭിമന്യു വേൾക്കുന്നതായി പ്രസിദ്ധമാണ്. ഘടോൽക്കചൻ അർജ്ജുനന്റെ മകൾ പെരിഗ്വയെ വിവാഹം ചെയ്യ്തുവെന്നും കഥയുണ്ട്. ഇന്റോനേഷ്യൻ മഹാഭാരതവും നമ്മൾ കേട്ട മഹാഭാരതവും തമ്മിൽ പലവ്യത്യാസങ്ങളും ഉണ്ട്. വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണാൻ ഇന്റോനേഷ്യവരെ ഒന്നും പോകണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഈ സുന്ദരിയുടെ കഥ മഹാഭാരതത്തിലോ ഭാഗവതത്തിലോ മറ്റ് പുരാണങ്ങളിലോ ഒന്നും ഇല്ല. എന്നാൽ കുറച്ച് വ്യത്യാസപ്പെട്ട ഒരു കഥ ആന്ധ്ര, കർണ്ണാടക ഭാഗങ്ങളിൽ ഫോക്ക്‌ലോർ ആയി പാടിവരുന്നുണ്ട്. കൃഷ്ണനു, ജാംബവതിയിൽ ഉണ്ടായ മകൻ, സാംബൻ, ദുര്യോധനന്റെ മകളായ ലക്ഷ്മണയെ (ഒരു ഇരട്ടസഹോദരൻ ഉണ്ട് ലക്ഷ്മണയ്ക്ക്. ലക്ഷ്മണൻ എന്നോ ലക്ഷ്മണകുമാരൻ എന്നോ വിളിക്കാം.ലക്ഷ്മണനെ അഭിമന്യു ഭാരതയുദ്ധത്തിൽ പതിമൂന്നാം ദിവസം നാഗശിരാസ്ത്രം കൊണ്ട് വധിക്കുന്നു.) തട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന് വിവാഹം ചെയ്തതായി ശ്രീമദ്ഭാഗവതം (10.68) പറയുന്നുണ്ട്. ഭാഗവതത്തിൽ കൃഷ്ണനു രുക്മിണിയിൽ ഉണ്ടായ ചാരുമതി എന്ന മകളെ, സുതവർമ്മാവിന്റെ മകൻ ബാലി വിവാഹം ചെയ്തു എന്നും പറയുന്നുണ്ട്. (10.61.24) ഇത്രയുമാണ് കൃഷ്ണന്റെ പെണ്മക്കളെ പറ്റി ഭാഗവതം പറയുന്നത്. എന്നാൽ നേർത്തെ പറഞ്ഞ ആന്ധ്രയുടെ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ പ്രചാരമുള്ള കഥ മറ്റൊന്നാണ്. അത്: ബലരാമനു രേവതിയിൽ ഉണ്ടായ മകൾ ആണ് ശശിരേഖ അല്ലെങ്കിൽ വത്സല. ഈ ശശിരേഖ എന്ന വത്സലയെ ബലരാമനും രേവതിയും അഭിമന്യുവിനു നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ പ്രേമമവുമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് കസിൻസ് തമ്മിൽ കല്യാണം കഴിക്കാൻ വിരോധമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലൊ. (ഇക്കാലത്തും അത് പലസ്ഥലത്തും നടക്കുന്നുണ്ട്) അഭിമന്യു അർജ്ജുന-സുഭദ്രയുടെ മകൻ ആണ്, സുഭദ്ര ആകട്ടെ ബലരാമകൃഷ്ണന്മാരുടെ പെങ്ങളും. അങ്ങിനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ചൂതുകളിയും അതിനെ തുടർന്ന് രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട് ധർമ്മപുത്രാദികൾക്ക് വനവാസവും വേണ്ടി വന്നത്. രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മകനു തന്റെ മകളെ കൊടുക്കാൻ രേവതി തയ്യാറായില്ല. രേവതി ബലരാമനോടു പറഞ്ഞു അത്. ബലരാമനും ദുര്യോധനനും ഗുരുശിഷ്യന്മാരും ദുര്യോധനനോട് ബലരാമനു വളരെ ഇഷ്ടവും ആണ്. ബലരാമൻ അങ്ങിനെ ദുര്യോധനന്റെ മകനായ ലക്ഷ്മണകുമാരനെ കൊണ്ട് വത്സലയെ വേളികഴിപ്പിക്കാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അതറിഞ്ഞ അഭിമന്യു കൃഷ്ണനോട് ചെന്ന് സങ്കടം പറഞ്ഞു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല, നീ പോയി നിന്റെ കസിൻ ആയ ഘടോൽക്കചനോട് ചെന്ന് പറയൂ എന്ന് അഭിമന്യുവിനെ ഉപദേശിച്ചു. ഭീമനു ഹിഡുംബി (ഹിഡുംബ എന്നും പേരുകാണാറുണ്ട്, കഥകളിയിൽ ഹിഡുംബി തന്നെ) എന്ന രാക്ഷസിയിൽ ഉണ്ടായ മകനാണ് ഘടോൽക്കചൻ. അപ്പോൾ ഘടോൽക്കചൻ, അഭിമന്യുവിന്റെ മൂത്ത കസിനാണ്. എന്നാൽ ഇവർ തമ്മിൽ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുമില്ല. പരസ്പരം അറിയുകയുമില്ല. അങ്ങനെ അഭിമന്യു വാരണാവതത്തിൽ ഹിഡുംബവനത്തിൽ എത്തി. ഘടോൽക്കചൻ ആണ് ആ വനത്തിന്റെ അധിപൻ. അവിടെ വന്ന മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ രാക്ഷസത്വരയോടെ അഭിമന്യുവിനെ കൊന്ന് തിന്നാൻ വന്നു. അഭിമന്യു ശരവർഷം നടത്തി ഘടോൽക്കചനെ ബോധരഹിതനാക്കി വീഴ്ത്തു. മകൻ വീഴുന്നത് കണ്ട് ഹിഡുംബി ഓടി വന്ന് മകനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ഭീമസേനന്റെ മകനേ എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്ത് കരയാൻ തുടങ്ങി. ഇത് കേട്ട അഭിമന്യു വന്ന് സോറി പറഞ്ഞ് അവർ തമ്മിൽ സഖ്യത്തിൽ ആയി. ഹിഡുംബിയും ഘടോൽക്കചനോട് അഭിമന്യുവിനെ സഹായിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഘടോൽക്കചൻ ഹസ്തിനപുരിയിൽ ദുര്യോധനന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ എത്തി. ഘടോൽക്കചൻ രാക്ഷസനാണ് മായാവിയാണ്. ഘടോൽക്കചൻ തന്റെ മായവിദ്യകൊണ്ട് വത്സലയുടെ രൂപം ധരിച്ചു. എന്നിട്ട് വിവാഹമണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച് മായാവിദ്യകൾ കൊണ്ട് ലക്ഷ്മണകുമാരനെ പേടിപ്പിച്ചു. ഭയപ്പെട്ട ലക്ഷ്മണകുമാരൻ താനിനി ജീവിതത്തിൽ വിവാഹം കഴിക്കില്ല എന്ന് സത്യം ചെയ്ത് ഓടിപ്പോയത്രെ. ആ സമയം ഘടോൽക്കചൻ തന്റെ മായാവിദ്യകൊണ്ട് വത്സലയെ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി ഹിഡംബവനത്തിൽ എത്തിച്ചു. അവിടെ അഭിമന്യു വത്സലമാരുടെ വിവാഹം ഗംഭീരമായി കഴിഞ്ഞു. ഇതറിഞ്ഞ ദുര്യോധനനു പാണ്ഡവരോട് സ്വതേ ഉള്ള ദേഷ്യം ഒന്ന് കൂടെ കൂടി. ബലരാമനു വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. ഇനി ഉണ്ടെങ്കിലും അത് ശ്രീകൃഷ്ണൻ മാറ്റിക്കോളും. പണ്ട് സുഭദ്രയുടെ കാര്യത്തിലും അതാണല്ലൊ ഉണ്ടായത്. ബലരാമൻ സുഭദ്രയെ ദുര്യോധനനു കെട്ടിച്ച് കൊടുക്കാൻ നിശ്ചയിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനു സുഭദ്രയെ കള്ളസന്യാസിവേഷത്തിൽ വന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാനുള്ള സൗകര്യം ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് സുഖമായി ബലരാമനെ തന്റെ വാക്ചാതുരികൊണ്ട് സമാശ്വസിപ്പിച്ചു. സുഭദ്രാഹരണം പോലെ തന്നെ ആണ് വത്സലാഹരണവും. തലമുറ ഒന്ന് മാറി എന്ന് മാത്രം. മുകളിൽ പറഞ്ഞ കഥയിലും മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ട്. കൃഷ്ണൻ ഘടോൽക്കചനെ സമീപിക്കാൻ അഭിമന്യുവിനോട് പറയുന്നതിനു പകരം, സുഭദ്ര അർജ്ജുനനുസംഭവിച്ച കഥ അറിഞ്ഞ്, കാട്ടിൽ തന്റെ ഭർത്താവിനെ അന്വേഷിക്കാൻ, മകനായ അഭിമന്യുവിനോടൊപ്പം വന്നു. വന്നത് ഹിഡംബവനത്തിൽ തന്നെ. അവിടെ വെച്ച് ഘടോൽക്കചനും അഭിമന്യുവും തമ്മിൽ യുദ്ധമുണ്ടായി എന്നും ഘടോൽക്കചൻ വീണു എന്നും വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഹിഡുംബി വന്നു എന്നും ഭീമസേനന്റെ മകനേ എന്ന് വിളിച്ച് കരഞ്ഞു എന്നും സുഭദ്രയും അഭിമന്യുവും അത് കേട്ട് ഞെട്ടലോടെ എങ്കിലും പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നും ഒരു വേർഷൻ ഉണ്ട്. സുഭദ്ര കാട്ടിൽ വരുന്നുണ്ട് അഭിമന്യുവിനോടൊപ്പം എന്നതാണ് ഒരു പ്രധാന മാറ്റം. സുഭദ്രയും ഹിഡുംബിയും തമ്മിൽ കാണുന്നുണ്ട്, പരിചയപ്പെട്ട് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. ബലരാമൻ തന്റെ മകളെ പാണ്ഡവരുടെ ദുഃഖത്തിനു കാരണക്കാരനായ ദുര്യോധനന്റെ മകനു വിവാഹം ചെയ്ത് കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു എന്നത് കേട്ടാണ് ഘടോൽക്കചനു ദേഷ്യം വരുന്നത്. എന്നിട്ടാണ് ഘടോൽക്കചൻ അഭിമന്യുവിനെ സഹായിക്കാൻ പുറപ്പെടുന്നത്. സുഭദ്രയും അഭിമന്യുവും വനത്തിൽ തന്നെ വാഴുന്നു. ഘടോൽക്കചൻ വത്സലയെ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്നു, ലക്ഷ്മണകുമാരനെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് നാടൻ പാട്ടുകളും ഹരികഥയും പറയുന്നത്. എന്നാൽ ഇതിലും വ്യത്യാസമുള്ളതാണ് സുന്ദരീസ്വയംവരം എന്ന ആട്ടക്കഥ. അതിന്റെ കർത്താവു ഒരു പരദേശബ്രാഹ്മണൻ ആയ കുന്നത്ത് സുബ്രഹ്മണ്യൻ പോറ്റി ആണ്. അദ്ദേഹം കേട്ട് പരിചയിച്ച ഹരികഥകളിൽ നിന്നോ കണ്ട് പരിചയിച്ച നാടൻ കലാരൂപങ്ങളിൽ നിന്നോ കടം എടുത്ത കഥാതന്തു ആകാം ഈ കഥയ്ക്ക് മൂലം. എന്നാൽ അവിടേയും വ്യത്യാസമുണ്ട് എന്നത് മഹാ‍ാഭാരതത്തിന്റെ പലമകളിൽ നമുക്ക് വിശ്വാസം കൂട്ടുന്നു. മൂലം എന്നത് പുരാണങ്ങൾക്ക് ഇല്ല. അതിന്റെ മൂലം പാണന്മാർ പാടിനടക്കുന്ന പാട്ട് തന്നെ. അത് തലമുറതോറും പരിഷ്കരിച്ച് വരുകയും ചെയ്യും. മഹാഭാരതകവികൾ ആരും ഘടോൽക്കചനെയോ അഭിമന്യുവിനേയോ അധികം പാടിപ്പുകഴ്ത്തിയിട്ടില്ല. യുദ്ധത്തിൽ ഘടോൽക്കചൻ കർണ്ണന്റെ വേലുകൊണ്ട് വീണപ്പോൾ, പാൺദവപക്ഷം ആകെ ശോകമൂകമായി. എന്നാൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ മാത്രം ഏകനായി സന്തോഷത്തോടേ തുള്ളിച്ചാടി നടന്നു എന്ന് വ്യാസഭാരതം പറയുന്നു. ഘടോൽക്കചൻ പാണ്ഡവപക്ഷത്ത് നിന്ന് നന്നായി യുദ്ധം ചെയ്തെങ്കിലും രാക്ഷസനായിപ്പോയി എന്ന ഏക കാരണത്താലായിരുന്നു അത്. മഹാഭാരതം പാണ്ഡവരുടെ കഥയേ പറയുന്നുള്ളൂ, അവരുടെ മക്കളുടെ (അടുത്ത തലമുറ) കഥ പറയുന്നില്ല. അത് നമ്മടെ നാടൻ സമൂഹമനസ്സിന്റെ ഭാവന ഏറ്റെടുത്തതാവാം ഈ തരം ഒരു കഥ ഉണ്ടായത് തന്നെ. ഇതിലൊന്നും ഈരാവാൻ ഒരു ഭാഗമാകുന്നതേ ഇല്ല. ഈരാവാന്റെ കഥ മറ്റൊന്നാണ്. എന്നാൽ ആട്ടക്കഥയിൽ മൂവരും ചേർന്നിരിക്കുന്നു എന്നത് കൗതുകകരമാണ്. സുന്ദരീസ്വയംവരം കഥാസംഗ്രഹം: ശ്രീകൃഷ്ണനും പത്നിമാരുമായുള്ള ശൃംഗാരപ്പദത്തോടെ കഥ തുടങ്ങുന്നു. അക്കാലത്ത് ശ്രീകൃഷ്ണൻ സത്യഭാമയിൽ ഉണ്ടായ സുന്ദരി എന്ന് പേരായ മകൾക്ക് വിവാഹപ്രായം എത്തി എന്ന് മനസ്സിലാക്കി കൃഷ്ണൻ സഹോദരനായ ബലരാമനോട് ചെന്ന് ഇക്കാര്യം അറിയിക്കുന്നു. താനത് മുൻപേ അറിഞ്ഞു എന്നും കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ് ഉള്ളത് എന്നറിയാത്തതിനാൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല എന്നും ബലരാമൻ കൃഷ്ണനോട് പറയുന്നു. ബലരാമൻ പറയുന്നത് പോലെ എന്താണെങ്കിലും ചെയ്യാം എന്ന് കൃഷ്ണൻ സമ്മതിയ്ക്കുന്നു. അത് പ്രകാരം ബലരാമൻ ദുര്യോധനന്റെ മകനായ ലക്ഷണനു സുന്ദരിയെ വിവാഹം ചെയ്ത് കൊടുക്കാം എന്ന തന്റെ മനോഗതം കൃഷ്ണനെ അറിയിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല ഈ വിവരം ദുര്യോധനനെ അറിയിക്കാനായി ഒരു ദൂതനേയും അയക്കുന്നു. അടുത്തരംഗത്ത് ദുര്യോധനന്റെ പാടി രാഗത്തിൽ ഉള്ള ശൃംഗാരപ്പദം ആണ്. അടുത്ത രംഗത്തിൽ ദുര്യോധനനും മന്ത്രിമാരും കൂടെ ഉള്ള സഭ ആണ്. തന്റെ ബാഹുപരാക്രമത്തെ കുറിച്ചും, പാണ്ഡവന്മാരെ കാട്ടിലേയ്ക്കയച്ചതിനാൽ ശത്രുക്കൾ ഇല്ലാതായതും വരാൻ പോകുന്ന യുദ്ധത്തിൽ അവരെ കാലപുരിയ്ക്കായക്കാൻ തയ്യാറാകുനും ദുര്യോധനൻ മന്ത്രിമാരോട് പറയുന്നു. മന്ത്രിമാർ ദുര്യോധനനെ തിരിച്ച് സ്തുതിയ്ക്കുന്നു. ആ സമയം ബലരാമൻ അയച്ച ദൂതൻ ദുര്യോധനസമീപം വരുന്നതാണ് അടുത്ത രംഗം. ദൂതൻ വന്ന് ദുര്യോധനനെ സ്തുതി ചെയ്ത്, സുന്ദരിയുടെ വിവാഹം ദുര്യോധനപുത്രനായ ലക്ഷണനോടൊത്ത് ചെയ്യാൻ ബലരാമൻ തീർച്ചയാക്കിയ വിവരം അറിയിക്കുന്നു. അത് പ്രകാരം ദ്വാരകയിലേക്ക് ലക്ഷണസമേതം ചെല്ലുവാനും പറയുന്നതോടൊപ്പം ബലരാമൻ നൽകിയ എഴുത്തും കൊടുക്കുന്നു. ദുര്യോധനൻ സഭയിൽ ഈ വിവരം ഭീഷ്മ കർണ്ണാദികളോടൊക്കെ അറിയിക്കുന്നു. ആയതിനായി സൈന്യസമേതം പുറപ്പെടുവാൻ കല്പിക്കുന്നു.ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ബന്ധുത്വത്തെ പറ്റി ദുശ്ശാസനൻ സംശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. പാണ്ഡവരോട് കൂട്ടുള്ള കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ ഇതായിരിക്കില്ല, അതിനാൽ അവിടെ പോകേണ്ട ആവശ്യമില്ല, ബലരാമനെ പറ്റിയ്ക്കും കൃഷ്ണൻ, സുഭദ്രയുടെ ഹരണം ഉദാഹരണമില്ലേ എന്നൊക്കെ ഭീഷ്മർ തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. വൃദ്ധനായ ഭീഷ്മരെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതില്ലെ നമുക്ക് പോകാം എന്ന് ദുര്യോധനൻ നിശ്ചയിക്കുന്നു. ആ സമയം സുന്ദരിയുടെ വിവാഹം ലക്ഷണനോട് ഒത്ത് എന്നറിഞ്ഞ സത്യഭാമയും സുഭദ്രയും ഒന്നിച്ച് ശ്രീകൃഷ്ണനെ കാണാൻ എത്തുന്നു. സത്യഭാമയും സുഭദ്രയും പണ്ട് സത്യം ചെയ്തതാണ്, സുന്ദരിയെ, അഭിമന്യുവിനു വിവാഹംചെയ്ത് കൊടുക്കാം എന്നത്. ആ സത്യഭംഗം വരും ആയത് ഉണ്ടായാൽ ഇരുവരും ആത്മാഹുതി ചെയ്യും എന്ന് കൃഷ്ണനെ ഇരുവരും ചേർന്ന് അറിയിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ പതിവുപോലെ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ച് വിടുന്നു. സുന്ദരിയുടെ വിവാഹവാർത്ത കേട്ട് നിരാശനായ അഭിമന്യു കാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു. അവിടെ വെച്ച് വജ്രദംഷ്ട്രൻ എന്നൊരു രാക്ഷനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലുന്നു. വജ്രദംഷ്ടൻ, ഭീമപുത്രനായ ഘടോൽക്കചന്റെ ഭൃത്യനായിരുന്നു. ഭൃത്യനെ കൊന്ന വിവരം അറിഞ്ഞ് ഘടോൽക്കചൻ അഭിമന്യുവുമായി ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. യുദ്ധസമയത്ത് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും താങ്കൾ ആരാണെന്ന് പറയുന്നു. തമ്മിൽ തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയുന്നു. അഭിമന്യു സുന്ദരിയുടെ വിവാഹവാർത്ത ഘടോൽക്കചനോട് പറയുന്നു. ഘടോൽക്കചൻ അഭിമന്യുവിനെ അമ്മയായ ഹിഡുംബയുടെ അടുത്ത് കൊണ്ട് പോകുന്നു. വാർത്തകൾ പറയുന്നു. ഹിഡംബ, ഘടോൽക്കചനോട് അഭിമന്യുവിനൊപം ദ്വാരകയിൽ പോയി സുന്ദരീസ്വയംവരം നടത്തി വരാൻ പറയുന്നു. അതനുസരിച്ച് അവർ പുറപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ഘടോൽക്കചനും അഭിമന്യുവും കൂടെ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ, ഓരോമലയിലും ഓരോപാദം വെച്ച്, തന്റെ ആയുധം മിനുക്കുന്ന ഇരാവാനെ കാണുന്നു. അർജ്ജുനനും ഉലൂപിയിൽ ഉണ്ടായ സന്താനമാണ് ഇരാവാൻ. എന്നാൽ അവർ പരസ്പരം അറിയാതെ കലഹിക്കുന്നു. കാലുകൾ മാറ്റി വഴിതരാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഘടോൽക്കച അഭിമന്യുമാരോട് തന്റെ കാൽ തൊഴുത് പോകാൻ ഇരാവാൻ പറയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതാണ് കലഹത്തിനു കാരണം. എന്തായാലും യുദ്ധത്തിൽ ഇരാവാൻ ക്ഷീണിക്കുന്നു. തനിയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു അനുഭവം മുൻപ്, പാദം മാറ്റാൻ പറഞ്ഞവരോട് കലഹിച്ചിട്ടൊന്നും ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, അതിനാൽ നിങ്ങൾ ആരാണ് എന്ന് ഇരാവാൻ, ഘടോൽക്കചാദികളോട് ചോദിയ്ക്കുന്നു. അങ്ങനെ പരസ്പരം പരിചയപ്പെട്ട് അവർ മൂവരും കൂടെ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോകുന്നു. ആ സമയം, ദ്വാരകയിലേക്ക് സൈന്യസമേതം പുറപ്പെട്ട ദുര്യോധനസമീപം നാരദൻ എത്തുന്നു. എന്നിട്ട് നാരദൻ, താനെ ദ്വാരകാപുരിയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്നും അഭിമന്യു വിവാഹത്തിനായി വരുന്നുണ്ട് എന്നും ദുര്യോധനനെ അറിയിക്കുന്നു. ദുര്യോധനൻ ഇക്കാര്യം കർണ്ണനോട് പറയുന്നു. കർണ്ണൻ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കാൻ ഞാനുണ്ട് എന്ന് ദുര്യോധനനെ സമാശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. കർണ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭീഷ്മൻ പതിവുപോലെ കർണ്ണനെ ഭർത്സിക്കുന്നു. കർണ്ണനും തിരിച്ച് ഭീഷ്മരോട് ചൂടാവുന്നെങ്കിലും ദുര്യോധനൻ ഇടയിൽ വന്ന് രണ്ട് പേരേയും സമാധാനിപ്പിക്കുന്നു. ദുര്യോധനനും കൂട്ടരും വരുന്നത് കാണുന്ന അഭിമന്യുവും സഹോദരന്മാരും അവരോട് യുദ്ധം ചെയ്ത് അവരെ ഓടിയ്ക്കുന്നു. അതറിഞ്ഞ ദുര്യോധനപുത്രനായ ലക്ഷണൻ അഭിമന്യുവിനോടും സഹോദരന്മാരോടും എതിരിടുന്നു. അഭിമന്യു ലക്ഷണനെ ബന്ധനസ്ഥനാക്കുന്നു. ശേഷം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞയാൽ അഭിമന്യു സുന്ദരിയെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നു. ഇതറിഞ്ഞ് ബലരാമൻ കോപിക്കുന്നുവെങ്കിലും സൂത്രശാലിയായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പതിവുപോലെ ബലരാമനെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നു. അർജ്ജുനപുത്രന്മാർ ശ്രീകൃഷ്ണനെ സ്തുതിയ്ക്കുന്നു. അവരോട് ദ്വാരകയിൽ അൽപ്പകാലം താമസിക്കാനായി കൃഷ്ണൻ പറയുന്നു. അതവർ സമ്മതിയ്ക്കുന്നതോടെ കഥ പരിസമാപ്തിയിൽ എത്തുന്നു. ഈ കഥ നടക്കുന്നത് വനവാസക്കാലത്തെന്നിരിക്കെ ദുര്യോധനൻ കർണ്ണനെ, സൂര്യനന്ദന, സുരതടിനിമകൻ എന്നൊക്കെ അഭിസംബോധനചെയ്യുന്നതിൽ യുക്തിക്കുറവ് ഉണ്ട്. ദുര്യോധനപുത്രന്റെ പേർ ലക്ഷണൻ എന്ന് ആട്ടക്കഥയിൽ, മറ്റ് പല ഇടത്തും ലക്ഷ്മണൻ എന്നും കാണുന്നു. ഇതിലെ പ്രധാനകാര്യം എന്താണെങ്കിൽ ഇത് പാണ്ഡവരുടെ പുത്രന്മാരുടെ കഥ ആണെന്നാണ്. മഹാഭാരതം പാണ്ഡവരുടെ അടുത്ത തലമുറയെ പറ്റി അധികം ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ഈരാവാൻ എന്ന നാഗബാലൻ മുന്നേ പറഞ്ഞ കഥകളിൽ ഒന്നും വരുന്നില്ല. ഇവിടെ ഈരാവാനെ കൂടെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നു ആട്ടക്കഥയിൽ. നാഗകന്യയായ ഉലൂപിയിൽ അർജ്ജുനനുണ്ടായ പുത്രനാണ് ഈരാവാൻ. ഈരാവാൻ ഹിജഡകളുടെ ദൈവമാണ്. അത് ഐതിഹ്യം വേറെ. പിന്നേയും എഴുതാനുണ്ട്. അതിലേറെ ആട്ടക്കഥ അവസാനിക്കുന്നതിൽ ദ്വാരകയിൽ താമസിക്കാൻ പാർത്ഥസൂനുക്കളോടെ കൃഷ്ണൻ പറയുന്നുള്ളൂ. അപ്പൊ ഘടോൽക്കചൻ എന്ന മൂത്ത ആൾ എവിടെ പോയി? കഥാകാരൻ പറയുന്നില്ല അത്. പാർത്ഥന്മാരെ.. എന്ന് പാണ്ഡുപുത്രർക്ക് മുഴുവനായി പറയുന്ന ഒരു സംബോധന ഉണ്ട് (ദുര്യോധനവധം?) എന്ന് മറക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ, ഘടോൽക്കചൻ മരിച്ചപ്പോൾ തുള്ളിച്ചാടിയ ശ്രീകൃഷ്ണനെ (ശ്രീകൃഷ്ണനുമാത്രം സന്തോഷം, ബാക്കി പാണ്ഡവപക്ഷം മുഴുവൻ ശോകമൂകം എന്ന് ഭാരതം) മഹാഭാരതം കാണിക്കുന്നുണ്ട്. രാക്ഷസൻ എന്ന ഒരുഒറ്റ കാര്യം കൃഷ്ണനു സന്തോഷിക്കാൻ. പിന്നെ മറ്റൊന്ന് ഉള്ളത് കർണ്ണൻ അർജ്ജുനനു വെച്ച ശക്തി എന്ന വേൽ/കുന്തം/ആയുധം എറ്റുത്ത് ഘടോൽക്കചനു നേരെ പ്രയോഗിച്ചപ്പോൾ ആണ് ഘടോൽക്കചന്റെ അന്ത്യം സംഭവിച്ചത് എന്നതാ. ആയതുകൊണ്ട് അർജ്ജുനൻ രക്ഷപ്പെട്ടല്ലൊ. പക്ഷെ ആ വിചാരം എങ്കിൽ മറ്റെല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചേനേ. ഇത് കൃഷ്ണൻ മാത്രം തൊള്ളയിട്ട് തുള്ളിച്ചാടി ഘടോൽക്കചന്റെ മരണം ആഘോഷിക്കുന്നു. അതിൽ ‘രാക്ഷസൻ’ എന്നത് തന്നെ ആയിരിക്കണം കാരണം. നെടുമ്പള്ളി രാമൻ എനിക്ക് മെസേജ് ചെയ്തപോലെ നിഴൽക്കുത്ത് വ്യാസമഹാഭാരതത്തിൽ ഇല്ല, വേലമഹാഭാരത്തിലാണുള്ളത്. ഇനി വേലമഹാഭാരത്തിൽ ഇങ്ങനെ പാണ്ഡവരുടെ പുത്രന്മാരെ പറ്റി, അടുത്ത തലമുറയെ പറ്റി പറയുന്നുവോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. വേലമഹാഭാരതം എവിടുന്ന് കിട്ടും ഒന്ന് വായിക്കാൻ? ആ!!! അറിയില്ല ആരെങ്കിലും അത് വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ഗവേഷകന്മാർക്ക് അറിയുമായിരിക്കാം.

Sunday, January 01, 2017

മഹാഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം-3

മഹാഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം-3
സുനിൽ പി ഇളയിടം

https://www.youtube.com/watch?v=oONmsYqs5DU

മൂലപാഠങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധപാഠത്തിലേക്ക്

എങ്ങനെ ഒക്കെ ആണ് മഹാഭാരതം ആധുനികമായ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ വായിക്കപ്പെടുകയും പലതരത്തിലുള്ള വിശദീകരണങ്ങൾ മഹാഭരതത്തിനെ ചൊല്ലി കഴിഞ്ഞ രണ്ട് നൂറ്റാണ്ടിനുള്ളിൽ വികസിച്ച് വരുകയും ചെയ്തതാണ് അതിലെ ഒരു അന്വേഷണം വിഷയം.

മഹാഭാരതത്തിന്റെ ജീവിതചരിത്രത്തിലെ നിർണ്ണായകമായ ശുദ്ധപാഠനിർമ്മിതി ആണ് രണ്ടാമത്തേത്.

എന്തിനു വായനകളുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നു? നമ്മളാരും ഒരു ശൂന്യസ്ഥലത്ത് നിന്ന് ഒരു കൃതിയെ വായിക്കുന്നില്ല. ഇക്കാലമെല്ലാമുണ്ടായ വായനാനുഭവങ്ങളുടേയും ആ വായനകളിലൂടെ വികസിച്ച് വന്ന അർത്ഥധാരണകളുടേയും അകത്തുനിന്നുകൊണ്ട് അല്ലാതെ, കേവലവും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് നമുക്ക് ഒരു കൃതിയേയും വായിക്കാൻ പറ്റില്ല. വായനയിൽ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യാനുഭവത്തിന്റെ ഏത്പ്രകൃതത്തിലും ഈ ഒരു പ്രശ്നം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നാം കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും നമ്മുടെ കേൾവിയുടേയും കാഴ്ച്ചയുടേയും ചരിത്രത്തിനുള്ളിലാണ്. മനുഷ്യഭാവന കഴിഞ്ഞ സഹസ്രാബ്ധങ്ങൾ കൊണ്ട് രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്ത അർത്ഥതാൽപ്പര്യങ്ങളും മുഴുവൻ ഊറിക്കൂടി നിൽക്കുന്ന ഒരു ചന്ദ്രനിലേക്കാണ് നമ്മൾ ഇന്ന് നോക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് നാം കാനുന്നത് നമ്മുടെ കണ്ണിലൂടെ വരുന്ന ഇന്ദ്രിയസംവേദനപരമായ ഒന്നിനെ മാത്രം അല്ല നാം കാണുന്നത് ചരിത്രപരമായ ഒന്നാണ്.
വർത്തമാനത്തിൽ നാം ജീവിക്കുന്നു എന്നതിനർത്ഥം  ചരിത്രത്തിൽ നാം നിലകൊള്ളുന്നു എന്നത് ആണ്.
മഹാഭാരതം എത്രയോ വായനകളിലൂടെ കടന്ന് പോന്ന ഒന്നാണ്. കഴിഞ്ഞ രണ്ടായിരം വർഷക്കാലത്തിനിടയിൽ മനുഷ്യവംശം അതിനെ പലനിലയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്തു, പലനിലകളിൽ കടന്ന് പോയി പലതരം ആശയാവലികൾ അതിൽ നിന്ന് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആശയാവലികളോട് ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ ചേർന്നും ചേരാതെ നിന്നും ഒക്കെ ആണ് നാം ഇന്ന് മഹാഭാരതം വായിക്കുന്നത്. അതല്ലാതെ ശുദ്ധമായി സ്വതന്ത്രമായി നിഷ്പക്ഷമായി അല്ല.
ഇന്ന് ഞാൻ പറയുന്നത് മഹാഭാരതത്തിന്റെ ആധുനിക ജീവിതം എങ്ങിനെ അരങ്ങേറി എന്നാണ് പ്രധാനമായും പറയുന്നത്.
മഹാഭാരതത്തിനു കൃസ്തുവർഷം അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടോടെ വ്യവസ്ഥാപിതമായ ഒരു പാഠരൂപം, ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്നതരത്തിൽ ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മഹാഭാരതം ആയി തീർന്നു. ഇതോടെ മഹാഭാരതം നിശ്ചലമാവുകയല്ല ചെയ്തത്. ഈ വ്യവസ്ഥാപിത പാഠം മറ്റ് നിലകളിലേക്ക് പൊട്ടിക്കിളർക്കാൻ തുടങ്ങി. 1) പ്രാദേശിക ഭാഷകളിലേക്ക് പുതിയ രൂപത്തിൽ (പരിഭാഷ) പുതിയ പാഠത്തിൽ എത്തി. വിവർത്തനം ഇന്ന് കാണുന്നരീതിയിൽ അല്ലായിരുന്നു മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. മൂലത്തിന്റെ പദാനുപദം അല്ല എന്നർത്ഥം. കുറച്ചുകൂടെ സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു അന്നത്തെ വിവർത്തനരീതി.
2) ശതസഹസ്രി സംഹിതയായ മഹാഭാരതം പ്രതി എവിടെ ഉണ്ട്? ഏറ്റവും പഴയ പ്രതി പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കണ്ടെടുത്തതാണ്. അതിനാൽ ഈ ഇടയിൽ ഉള്ള കാലത്ത് ലിഖിതരൂപത്തിനു എന്ത് പറ്റി? ഇന്ത്യയുടെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും കണ്ടെടുത്ത പ്രതികൾക്ക് ഏകരൂപം അല്ല ഉള്ളത്. തെക്കെഇന്ത്യൻ പാഠങ്ങളിൽ വടക്കേഇന്ത്യൻ പാഠങ്ങളേക്കാൾ  പതിമൂവ്വായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉണ്ട്. ആദിമമായ ഏകപാഠം സമ്പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായി. അനന്തവൈവിദ്ധ്യങ്ങൾ ഉള്ളതായി മഹാഭാരതം. ഇങ്ങനെ സമ്പൂർണ്ണമായി ചിതറിയ ഒരു മഹാഭാരതത്തെ ആണ് പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പാശ്ചാത്യപണ്ഡിതർ കണ്ടത്. അപ്പോഴാണ് ഇതിനെ ക്രമീകരിയ്ക്കപ്പെട്ട ഞ്ജാനരൂപമാക്കി മാറ്റണം എന്ന് തോന്നൽ ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ സമയത്ത് തന്നെ ആണ് യൂറൊപ്പിനെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് യൂറോപ്യൻ സർവകലാശാലകളിൽ പ്രാചീനക്ലാസ്സിക്കൽ കൃതികളുടെ ഗ്രീക്ക് റോമൻ കൃതികളുടെ ഒക്കെ സംശോധനം നടക്കുന്നത്. അവരുടെ ഒക്കെ ശുദ്ധപാഠങ്ങൾ കണ്ടെടുക്കപ്പെടുന്നു അങ്ങനെ ഭൂതകാലം മഹത്വപൂർണ്ണമായി തീരുന്നു.

ഇങ്ങനെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ മഹത്വപൂർണ്ണമായ പുനസ്ഥാപനം അരങ്ങേറുന്ന ഘട്ടത്തിൽ യൂറോപ്പ് സംസ്കൃതത്തിലേക്ക് വരുന്നു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബംഗാളിൽ ജഡ്ജിഒയായിരുന്ന വില്യം ജോൺസ് സംസ്കൃതഭാഷയും യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളും തമ്മിൽ കുടുംബപരമായി ബന്ധമുണ്ട് എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നു. ഭൂതകാലത്ത് നമ്മൾ (ഇന്ത്യയും യൂറോപ്പും) ഒരു കുടുംബമാണ് എന്ന് തോന്നാൻ ഈ ഭാഷാകുടുംബം എന്ന ആശയം കൊണ്ട് സാധിച്ചു. ഏഷ്യാറ്റിക്ക് സൊസൈറ്റി സ്ഥാപിച്ചു.

കൊളോണിയൽ ആംഗ്ലിസിസ്റ്റുകൾ ചിന്താ രീതി ഭാരതീയർ പ്രാകൃതർ എന്ന്. മറ്റൊന്ന് പൗരസ്ത്യവാദം. യൂട്ടിലിറ്റേറിയനിസം. ഈ മൂന്ന് വ്യവഹരങ്ങൾ ആണ് പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നമ്മുടെ അറിവിനെ വിജ്ഞാനാന്വേഷണങ്ങൾ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നത്.

ആംഗ്ലിസിസ്റ്റുകൾ മഹാഭാരതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടില്ല.

പൗരസ്ത്യവാദികൾ മഹാഭാരതത്തിന്റെ മൂലപാഠം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. എപിക്ക് ന്യൂക്ലിയസ് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അതിനായിട്ട് യൂറൊപ്പ്യൻ സർവകലാശാലകളിൽ വികസിച്ച് വന്ന (മെത്തഡോളജി) രീതിശാസ്ത്രസമീപനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുക. ഭാഷാവിജ്ഞാനം, താരതമ്യപഠനം തുടങ്ങിയ രീതിശാസ്ത്ര സമീപനങ്ങൾ.

മറ്റൊരു വഴി മാഹാഭാരതത്തെ ആകമാനം പ്രതീകപരമായി കാണുക. ഇന്നും നമ്മുടെ ഇടയിൽ വേരോട്ടമുള്ള പൊതുസമീപനം ഇതാണ്.

ആ സമയം മഹാഭാരതം യൂറോപ്പിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. വിൽക്കിൻസ് ആണ് ആദ്യം അത് ചെയ്തത്. 19 നൂറ്റാണ്ട് തുടക്കത്തോടേ മഹാഭാരതത്തിന്റെ താരതമ്യാത്മക പഠനരീതി തുടങ്ങി. ഫ്രാൻസ് ബോപ് നളോപാഖ്യാനം അന്ന് ലഭ്യമായ 6 മനുസ്ക്രിപ്റ്റ് പരിശോധിച്ച് ലത്തീൻ ഭാഷയിലാക്കി.
ഇതിനു മിക്കവാറും യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലേക്ക് പരിഭാഷ ഉണ്ടായി. മഹാഭാരാതവും അങ്ങനെ യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ചൈനീസിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ഇന്ത്യക്കാർ തന്നെ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തു. കിസരി മോഹൻ ഗാംഗുലി, മന്മഥനാഥ ദത്ത എന്നിവരുടെ വിവർത്തനങ്ങൾ ആധികാരികമായി കരുതുന്നു.
മഹാഭാരതത്തിലെ സംസ്കൃതഭാഷാരൂപം നോക്കിയാൽ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലെ സംസ്കൃതശൈലികൾ/അടരുകൾ ഉണ്ട്എന്ന് ഫ്രാൻസ് ബോപ് പറയുന്നു. വേദിക്ക് സാൻസ്ക്രിറ്റ്, ബിസി അവസാന നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പുരാണസാഹിത്യത്തിലെ സംസ്കൃതം, ക്ലാസ്സിക്കൽ സംസ്കൃതമെന്ന് പറയുന്ന ഗുപ്തകാലത്തെ സംസ്കൃതം (കാളിദാസന്റെ സംസ്കൃതം) ഇവയും ഉണ്ട്.
കൃസ്റ്റ്യൻ ലാ‍സൺ നോർവീജിയൻ ഓറിയന്റലിസ്റ്റ്. ബിസി നാനൂറുമുതൽ എ ഡി നാനൂറുവരെയുള്ള 800 വർഷക്കാലത്തിനിടയിലാണ് മഹാഭാരതം നാലുഘട്ടങ്ങളിൽ ആയി അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ എത്തിയത് എന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഉഗ്രശ്രവസ്സിന്റേതായി വരുന്ന പാഠമാണ് മഹാഭാരതത്തിന്റെ ശരിയാ പാഠം എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കൃഷ്ണകഥകൾ മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല എന്നും അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
അഡോൾഫ് ഹോൾസ്മാൻ ജർമ്മൻ ഭാഷാവിഞ്ജാനപണ്ഡിതൻ. ഭഗവദ്ഗീത ധർമ്മ സംസ്ഥാപനമാണ് എങ്കിലും പാണ്ഡവവിജയങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ അധാർമ്മികരീതികളിലൂടെ ആണ് എന്നതും അത്തരം ഒരു ധാർമ്മികസമസ്യ മഹാഭാരതത്തിൽ ഉണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞു. അതിനുത്തരമായി ഇത് കൗരവകേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു കൃതിയാണ് എന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു. കർണ്ണനായിരുന്നു നായകൻ. പിന്നീട് കേന്ദ്രം മാറുകയാണ് ഉണ്ടായത്.

ലിയോപോൾഡ്ോൺഷ്രോഡർ എന്ന പണ്ഡ്ഡിതൻ പറയുന്നത് ഇത് കൗരവരും കൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിന്റെ കഥയാണ് പാണ്ഡവർ പിന്നീട് കൂട്ടിച്ചേർത്തതാണ് എന്നാണ്. കൗരവരെന്ന് പറയുന്നത് രാജത്വത്തിലേക്ക് പരിണമിച്ചെത്തിയ ഒന്നായിട്ടും കൃഷ്ണൻ എന്ന് പറയുന്നത് വൃഷ്ണികളുടെ നായകനായിട്ടും നിൽക്കുന്നതാണ് ഇതിന്റെ സംഘർഷ സാധ്യത.

ജി ഗേഴ്സൺ എന്ന് പറയുന്ന ആൾ അദ്ദേഹം ഇത് വേദങ്ങളിൽ ഒക്കെ പറയുന്ന ബ്രാഹ്മണ അബ്രാഹ്മണ യുദ്ധത്തിന്റെ ദാശരാഞ്ജം എന്നൊക്കെ വേദങ്ങൾ പറയുന്ന യുദ്ധത്തിന്റെ ഒരു കഥാൽമകമായ പുനരാഖ്യാനമായി മഹാഭാരതത്തെ പറയുന്നു.

സോറൻസൺ, ഇന്റക്സ് ഓഫ് ദ നേംസ് ഇൻ ദ മഹാഭാരത എന്ന പുസ്തകം എഴുതി പുറത്ത് കൊണ്ടുവന്നു. ഇദ്ദേഹം എണ്ണായിരം മൂലശ്ലോകങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഇത് ജയം എന്ന പേരിലുള്ള ആദ്യകൃതിയാണോ അതോ മഹാഭാരതസാരസ്യം അടങ്ങിയ ശ്ലോകങ്ങൾ ആണോ എന്നത് ഒരു തർക്ക വിഷയം ആണ്.

വീരഗാനങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ സൂതന്മാരും മാഗധന്മാരും പാടിനടന്നിരുന്ന വീരഗാനങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ ഒരു ആദിമരൂപം ഉണ്ടായിരുന്നു മഹാഭാരതത്തിനു (ജയം). അതിലേക്ക് കുരുവംശഗാഥകൾ കൂടി ചേർത്ത് “മഹാരഥം/ ഭാരതം“ ആക്കി. പിന്നീട് ശാന്തിപർവ്വവും അനുശാസനപർവ്വവു തുടങ്ങിയ പ്രബോധനാത്മക ഭാഗങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ഇന്ന് കാണുന്ന മഹാഭാരതം ആയി.

1891ൽ മഹാഭാരതത്തെ വൈദികബന്ധങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടിയിണക്കാൻ ഉള്ള ശ്രമങ്ങൾ ലുഡ്വിഗ്ഗ് പോലുള്ളവർ നടത്തി.

ജോസഫ് ധാൽമൻ എന്ന ജസ്യൂട്ട് പാതിരി മഹാഭാരതം ഒരാളൊറ്റയ്ക്ക് എഴുതിയതാണ് എന്ന് വാദിച്ചു. അതിൽ പ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല. പൗരസ്ത്യജനതയുടെ എല്ലാറ്റിനേയും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്ന സമീപനത്തെ,വിശേഷസിദ്ധിയെ കണ്ടെത്താനറിയാത്തതുകൊണ്ട് പശ്ചാത്യർ, ഇതിനെ പലരും എഴുതിയതാണ് എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് എന്ന് വാദിച്ചു.

1901ൽ ഹോപ്കിൻസ് മഹാഭാരത ദ ഗ്രേറ്റ് എപിക്ക് ഓഫ് ഇന്ത്യ എന്ന പഠനം എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. സമഗ്രമായ പഠനം ആണ് ഇത്.

ഹോൾഡൻബർഗ് മഹാഭാരതം ഒരു അവ്യവസ്ഥയാണ് എ ടെക്സ്റ്റ് വിച്ച് ഈസ് നോട്ട് എ ടെക്സ്റ്റ് എന്ന് പറഞ്ഞു. രാക്ഷസാകാരം പൂണ്ട് ഒരു അവ്യവസ്ഥ ആയി മാറി എന്നാണ് പറയുന്നത്.

195-1960കളോടെ മഹാഭാരതപഠനം ആധുനിക ശാസ്ത്ര രീതിയിലായി.

മദലിൻ ബിയാർബ്യൂ.

ശുദ്ധപാഠം എന്നത് ശരിയാണോ എന്നറിയില്ല സംശോധിതപാഠം.
ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷൻ എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിൽ

1:50 ടൈം
1897ൽ പാരീസ് ഓറിയന്റലിസ്റ്റുകളുടെ സമ്മേളനത്തിൽ മഹാഭാരതഥിനു ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷൻ വേണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
അടുത്ത സെഷനിൽ അതിനുവേണ്ടി സാൻസ്ക്രിറ്റ് എപ്പിക്ക് സൊസൈറ്റി രൂപീകരിച്ചു. 1898ൽ ഇതിന്റെ ശ്രമങ്ങളാണ് മഹാഭാരതത്തിന്റെ ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷനിൻ എത്തിയത്.
ഇതാദ്യം ഏറ്റെടുത്തത് സൂക്താങ്കാറിന്റെ ഗവേഷണ ഗൈഡ് ആയിരുന്ന ഹെന്രിക് ലുഡേഴ്സ് എന്ന ജർമ്മൻ പണ്ഡിതനാണ്. അദ്ദേഹം ആദിപർവ്വതത്തിലെ 67 ശ്ലോകങ്ങൾക്ക് ശുദ്ധപാഠം തയ്യാറാക്കി. 1908ൽ ആണ് ഇത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം വന്നു. ശ്രമങ്ങൾ നിലച്ചു.
ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ മഹാഭാരതത്തിന്റെ കാതലുകണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ മറ്റ് നിലയിൽ നടന്നിരുന്നു. രമേഷ് ചന്ദ്രദത്ത്, പ്രതാപചന്ദ്ര റോയ്

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ പാഠം ഇറങ്ങി. 1930ൽ പി.പി.എസ് ശാസ്ത്രി സതേൺ പാഠം മദ്രാസിൽ നിന്നും ഇറക്കി.

1917 ജൂലൈ ഭണ്ഡാർക്കർ ഓറിയന്റൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് പൂണെയിൽ നിലവിൽ വന്നു. ശുദ്ധപാഠനിർമ്മാണം ഇവർ ഏറ്റെടുത്തു തുടർന്നു. 70 വർഷം എടുത്തു ആയിരത്തോളം പേർ പങ്കെടുത്തു. ഇന്ത്യയുടെ നാനഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും ആയി 1259 കയ്യെഴുത്ത് പ്രതികൾ പരിശോധിച്ചു. ഓരോരോ ശ്ലോകങ്ങളും ഈ കയ്യെഴുത്ത് പ്രതികളിൽ ഏതേത് രൂപത്തിൽ വരുന്നു എന്ന് പരിശോധിച്ചു. അവയെ താരതമ്യം ചെയ്ത് അതിലേറ്റവും സ്വീകാര്യമായവ ഏത് എന്ന് കണ്ടെത്തി. ആ പാഠം മുഖ്യപാഠമായി കൊടുക്കുകയും അനുഭന്ധമായി മറ്റെല്ലാ പാഠങ്ങളും നൽകുകയും ചെയ്തു. ഇതിനായി കൊളേഷൻ ഷീറ്റ് ഇന്ത്യയിലെ മൂന്ന് കേന്ദ്രങ്ങളിൽ തയ്യാറാക്കി. കൽക്കട്ടയിലെ വിശ്വഭാരതി സർവ്വകലാശാലയിൽ, തഞ്ചാവൂർ & പൂണെയിലും തയ്യാറാക്കി, 30 വർഷക്കാലം ഷീറ്റുകൾ തയ്യാറാക്കാനെടുത്തു. കിട്ടിയ 1239 മനുസ്ക്രിപ്റ്റുകളിൽ വെറും പത്തെണ്ണം മാത്രമേ പൂർണ്ണ പാഠമായത് ഉള്ളൂ. ബാക്കി ഒക്കെ ഭാഗികമായാണ്. അതിനാൽ ഒരു ടെക്സ്റ്റ് എന്ന നിലയിൽ മഹാഭാരതം ഭാഗികമായും ചിതറിയുമായാണ് അതിന്റെ ടെക്സ്റ്റ് എന്ന രൂപത്തിൽ കൂടെ നിലനിന്നിരുന്നത് എന്നത് തീർച്ച. എട്ട് ഭാഷകളിലെ കയ്യെഴുത്തുപ്രതികൾ ആണ് സ്വീകരിച്ചത്.
വിരാടപർവ്വം ആണ് ആദ്യമായി ശുദ്ധപാഠമായി പുറത്ത് വന്നത്. 1966 അശ്വമേധപർവ്വം അവസാനമായി പുറത്ത് വന്നു. പിന്നീട് ഒരു ഇന്റക്സും വന്നു.

മീനിങ്ങ് ഓഫ് മഹാഭാരത - സൂക്താങ്കാർ
ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷനിൽ പ്രക്ഷിപ്തം എന്ന് പറഞ്ഞ ശ്ലോകങ്ങൾ കൂടെ ചേർത്താണ് സൂക്തങ്കാറിന്റെ ഈ പ്രഭാഷണ പരമ്പര.

എന്താണ് ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷന്റെ പ്രാധാന്യം? മികവും കുറവും?

മഹാഭാരതത്തിനു ഒരു ഏകപാഠം ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ഉണ്ടായി. അതാണ് ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷൺ. 23 ആയിരം ശ്ലോകങ്ങൾ പ്രക്ഷിപ്തം എന്ന് കണ്ടെത്തി. വ്യാസന്റേതായി ഒരു ഏകപാഠം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് അറിവില്ല.

ലഭ്യമായ മുഴുവൻ പാഠങ്ങളും ആ പാഠങ്ങൾ നൽകുന്ന പാഠാന്തരങ്ങളും ഈ ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷനിൽ ഉണ്ട്. പലതും പരിഗണിക്കാത്ത കയ്യെഴുത്ത് പ്രതികൾ ഉണ്ട് എന്നും സമ്മതിയ്ക്കുന്നു. എല്ലാ ഭാഷകളേയും പരിഗണിച്ചിട്ടില്ല എന്നും സമ്മതിയ്ക്കുന്നു. ഇതിനേക്കാൾ മികച്ച ഒരു പാഠം ഇനി ഉണ്ടാകാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. സംസ്കൃതകാവ്യം പ്രാദേശിക ഭാഷാലിപികളിൽ എഴുതിയ പാഠങ്ങൾ ആണ്. സംസ്കൃതം മലയാളത്തിൽ എഴുതുന്നപോലെ. അതിനെ ആണ് ഭാഷാമനുസ്ക്രിപ്റ്റ് എന്ന് പറയുന്നത്.

എട്ട് ഭാഷകളിലും ഒരുപോലെ കാണുന്നത് സ്വീകരിച്ചു. ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകത്തിൽ ഒമ്പതിനായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ മാത്രമേ അങ്ങനെ ഉള്ളത് കണ്ടുള്ളൂ.

പാഠങ്ങളിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ അധികം ഭാഷകളിൽ ഒരുപോലെ ഉള്ളത് സ്വീകരിക്കുക.
കാശ്മീരിപാഠം സ്വീകാര്യമാണ്. അതിൽ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞകലർപ്പ് ഉള്ളത് എന്ന് കരുതുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ പാഠങ്ങളും വടക്കേഇന്ത്യൻ പാഠങ്ങളും ഒരുപോലെ മികച്ചത് എങ്കിൽ വടക്കേഇന്ത്യൻ പാഠം എടുത്തു.

പാഠങ്ങളിൽ തിരുത്ത് വരുത്തരുത് (വ്യാകരണഭംഗങ്ങൾ/അക്ഷരപ്പിഴവുകൾ). സ്വീകരിച്ചവ മുഖ്യമായും മറ്റുള്ളവ അനുബന്ധമായും കൊടുക്കണം.

പിൽക്കാലപഠനങ്ങൾക്ക് ആധാരമായി.
പകർത്തെഴുത്തുകാരുടെ ഇനി വരാത്തമട്ടിൽ ഒരു സുനിശ്ചിതപാഠം മഹാഭാരതത്തിനു നൽകി

എല്ലാ പാഠഭേദങ്ങളുടേയും സൂചന ഒരൊറ്റ പാഠത്തിനകത്ത് സംഗ്രഹിക്കാനായി കഴിഞ്ഞു.
ഏതൊക്കെ പാഠാന്തരങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നത് ക്രിട്ടിക്കൽ എഡിഷൻ നൽകുന്നുണ്ട്.

ഇനിയങ്ങോട്ട് മഹാഭാരതത്തിൽ പ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ ഉണ്ടാവുക വയ്യ എന്ന നിലയ്ക്ക് സുഭദ്രമാക്കി സുനിശ്ചിതമാക്കി.

അത്യന്തം പ്രഖ്യാതമായ പലതിനേയും പ്രക്ഷിപ്തങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞ് മഹാഭാരതത്തിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കി.
കർണ്ണനെ സൂതപുത്രനായതുകൊണ്ട് ദ്രൗപദി കല്യാണം കഴിക്കില്ല എന്നത് പ്രക്ഷിപ്തം ആക്കി ഒഴിവാക്കി. വസ്ത്രാക്ഷേപസമയത്ത് കൃഷ്ണനിടപെട്ട് എത്രയും തീരാത്ത വസ്ത്രം നൽകുന്നത് കൃഷ്ണാനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് എന്ന ഭാഗമൊക്കെ പ്രക്ഷിപ്തമാക്കി. ഇങ്ങനെ പലതും പ്രക്ഷിപ്തമാക്കി.

പരിമിതികൾ

ശുദ്ധപാഠം വൈരുദ്ധ്യം നിറഞ്ഞത്.

മഹാഭാരതത്തിന്റെ മൂലപാഠം എന്ന് പറയാൻ വയ്യ.
ഏത് കാലത്തോട് ഏത് ദേശത്തോട് ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാൽ കൃത്യമായ ഉത്തരം ഇല്ല. ദേശീയപാഠം.
എല്ലാ പാഠങ്ങളിലും ഒരു പോലെ കാണപ്പെട്ട പോരായ്മകൾ പിഴവുകൾ അത് ശുദ്ധപാഠത്തിലും തുടരുന്നു.

സൂക്തങ്കാറിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനുള്ള താൽപ്പര്യങ്ങൾ
മഹാഭാരതത്തെ ഇന്ത്യയുടെ പൗരാണികപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആധാരശിലയാക്കി മാറ്റുന്ന ദേശീയതയുടെ അടിസ്ഥാനസ്രോതസ്സ് ആയി മഹാഭാരതത്തെ ഉറപ്പിക്കുക.
അങ്ങനെ ഒരു നാഷണൽ ടെക്സ്റ്റ് ആയി ദേശീയ ടെക്സ്റ്റ് ആക്കി ഭൂതകാലത്തെ മാറ്റുക. അങ്ങനെ ദേശീയപാഠമാക്കി മാറ്റുമ്പോഴും ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം അദ്ദേഹം കൈവിട്ടില്ല.
പൗരസ്ത്യവാദം ഇന്ത്യയ്ക്ക് മേൽ വെച്ച് കെട്ടിയ മഹത്വാഭിലാഷങ്ങളുടേ ലോകത്തെ ദേശീയപ്രസ്ഥാനവും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു സൂക്താങ്കാറും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അച്ചടിയിൽ വരുമ്പോൾ ഭാഷയ്ക്ക് ഏകമാനത വരുന്നു.
ഇന്ത്യൻ ദേശീയതയുടെ സംഗ്രഹരൂപമായി ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും.
ഇതുകൊണ്ടാണ് ആധുനികജീവിതത്തിലും മഹാഭാരതത്തെ പിൻ തള്ളാതെ ഇരിക്കുന്നത്.

Saturday, December 31, 2016

മഹാഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം-2

https://www.youtube.com/watch?v=5yPBbsm01BM

മഹാഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം-2
സുനിൽ പി ഇളയിടം

മഹാഭാരതത്തിന്റേയും ശ്രീകൃഷ്ണന്റേയും ചരിത്ര ഭൂമിക എന്ന പ്രമേയത്തെ മുൻ നിർത്തിയുള്ള ആശയങ്ങൾ ആണ് ഞാൻ ഇന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

ഒരു കൃതി ഏതെങ്കിലും ഒരു സവിശേഷകാലയളവിലെ ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ പ്രതിഫലനപരമായി പകർത്തി കാണിയ്ക്കുന്നു എന്നല്ല ഒരു കൃതിയുടെ ചരിത്ര ഭൂമികയെപറ്റി തെറ്റായധാരണ ആയിട്ടാണു ഞാൻ അതിനെ കാണുന്നത്. മറിച്ച് ഒരു സവിശേഷ സമൂഹത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രസന്ദർഭത്തിനനകത്ത് നിലനിക്കുകയും ആ സാസ്മ്കാരികചരിത്രത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തോട് ഇടപെടുകയും ആ സമൂഹത്തിന്റെ ഭൗതികസംസ്കാരത്താൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്നത് പോലെ തിരിച്ച് ആ സമൂഹത്തിന്റെ ഭൗതികസംസ്കാരരൂപീകരണത്തിൽ ഇടപെട്ട് പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭൗതികമായ ഒരു ഭാവശക്തിയുടെ രൂപത്തിലാണ് കലാവസ്തുക്കൾ നിലനിൽക്കുന്നത് എന്നാണ് നാം പൊതുവെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. അല്ലാത്തപക്ഷം കലാവസ്തുക്കളെ ഭൗതികജീവിതത്തിന്റെ പകർപ്പായി കാണുന്ന ആശയാനുഭൂതികളൊക്കെ അതിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതമില്ലാത്ത അതിനു സ്വകീയമായ അർത്ഥമോ അനുഭവമണ്ഡലമോ ഇല്ലാത്ത പകർപ്പുകളാണ് എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിലേക്ക് നീങ്ങും. അങ്ങിനെ എങ്കിൽ കലാവസ്തുക്കൾക്ക് ഒന്നും സമൂഹജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യാവബോധത്തിൽ ഈ നിലയിൽ നിലനിൽപ്പ് ഉണ്ടാവില്ല. മാർക്സ്: ആൻ ഐഡിയ ബികംസ് എ മെറ്റീരിയൽ ഫോഴ്സ് വെൻ ഇറ്റ് ഗ്രിപ്സ് ദ മാസസ്സ്. 
ഭൗതികത എന്നത് മനുഷ്യവംശത്തിൽ പ്രവർത്തനക്ഷമത കൈവരിച്ച ആശയങ്ങളുടേയും അനുഭൂതികളുടേയും ലോകം കൂടി ആണ് എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

ഇതിഹാസം - അത് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് അർത്ഥം. ചരിത്രമെന്ന വാക്കിനു പകരമായി ഇതിഹാസം എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നു. രാമായണം കാവ്യമാണ്. ഇതിൽ ഇല്ലാത്തതൊന്നും ലോകത്തില്ല എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന എല്ലാറ്റിനേയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്. ഇതിഹാസം പുരാതനം എന്ന് മഹാഭാരതം തന്നെ പറയുന്നുണ്ടെന്ന് റൊമിലാ ഥാപ്പർ. എംബഡഡ് ഹിസ്റ്ററി. നിലീനചരിത്രം. വർത്തമാനകാലം ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് മുഖം നോക്കിക്കാണുന്നത് ആണ് ചരിത്രം എന്ന് റൊമിലാ ഥാപ്പർ. ഭൂതകാലം ആർക്കും സ്വയമേവ അഭിഗമ്യമായി കാണുന്നില്ല നാം ആയിട്ട് കണ്ടെത്തുകയാണ്. അത് സ്വയം വെളിപ്പെടുന്നില്ല എന്ന് ചുരുക്കം. അത് കൊണ്ട് നമ്മൾ എന്താണ് നോക്കുന്നത് പഴമയിലേക്ക് എന്നതിനു അനുസരിച്ചാണ് നമുക്ക് ചരിത്രം വെളിപ്പെടുന്നത്. അനന്തകോടിസംഭവങ്ങളുടെ ക്രമരഹിതമായ ഒരു ഇരുട്ടാണ് ഭൂതകാലം. 

ഭൂതകാല ഇന്ത്യയിൽ പലരീതികളും രൂപങ്ങളും ഹിസ്റ്ററി രേഖപ്പെടുത്താൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അതിലൊന്നാണ് ഗാഥകൾ. വീരനായകന്മാരെ പാടിപ്പുക്ഴത്താനായി സൂതന്മാരും മാഗധന്മാരും പാണന്മാരും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന രീതിയാണ് ഗാഥകൾ. നാരശംസികൾ നരസ്തുതികൾ എന്ന രൂപം. ചരിതം എന്നത് മറ്റൊരു രൂപം. ഇത് കുറച്ച് കൂടെ ഉയർന്നതാണ്. വംശാവലികൾ ആണ് മറ്റൊന്നുള്ളത്. സംഭവങ്ങളുടെ സംഭവിച്ചവയുടെ ഉള്ളടക്കത്തെ പലരൂപത്തിൽ ഉൾച്ചേർത്തുകൊണ്ട് ഒരു ആഖ്യാനരൂപമായി ഇവ നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ രൂപങ്ങൾ ഒക്കെ തന്നെ ചരിത്രബദ്ധമാണ്.
ഇത്തരം രൂപങ്ങൾ ഒക്കെ അടിസ്ഥാനപരമായി എംബഡഡ് ഹിസ്റ്ററി ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
മഹാഭാരതത്തിന്റെ ചരിത്രമൂല്യം എന്താണെങ്കിൽ അക്കാലം വരെയുള്ള എല്ലാ ചരിത്ര ആഖ്യാന രൂപങ്ങളേയും അത് ഒരുതരത്തിലല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരുതരത്തിൽ ഉൾച്ചേർത്തു. ആഖ്യാനങ്ങളുടെ ആഖ്യാനമായി മഹാഭാരതം. 

ഇതിഹാസം (മഹാഭാരതം) ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് ഗൃഹാതുരമായി നോക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. വീരനായകന്മാരുടെ പ്രതാപകാലം അസ്തമിച്ച് താരതമ്യേന വ്യവസ്ഥാപിതമായ വർണ്ണവ്യവസ്ഥ നിലവിൽ വന്നശേഷം ഒരു വ്യക്തിയ്ക്ക് സ്വന്തം ഇച്ഛയ്ക്കനുസരിച്ച് ഏറെ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതായി കഴിഞ്ഞ്, നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛയേയും പ്രവർത്തിയേയും നിർണ്ണയിക്കുന്ന വർണ്ണധർമ്മങ്ങളുടെ വലിയ ഒരു വ്യവഹാരം നിലവിൽ വന്നതിനുശേഷം പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഗൃഹാതുരമായ നോട്ടം. വർണ്ണധർമ്മം വന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നിങ്ങൾ ആ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ഉള്ളിലാണ്. ജാതിവ്യവസ്ഥ നിലവിൽ വന്ന് കഴിഞ്ഞു. 

മഹാഭാരതത്തിന്റെ വികാസചരിത്രം: ആദ്യം ജയം, പിന്നെ ഭാരതം എന്ന രൂപമാറ്റം അതിനുശേഷം മഹാഭാരതം എന്ന അവസാനരൂപം. കൃസ്തുവർഷം അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടോടുകൂടിയാണ് മുഴുവൻ ആയത്. നിരവധി ആഖ്യാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മഹാഭാരതം അതിന്റെ രൂപം കൊണ്ട് അത് ഒരു പെരുംപടപ്പ് ആണ്. വൈശമ്പായനൻ വ്യാസ ശിഷ്യൻ ബ്രാഹ്മണൻ. പിന്നെ ഉഗ്രശ്രവസ്സ് സൂതനാണ്. സഞ്ജയൻ ധൃതരാഷ്ട്രരോട്. സൗതസാഹിത്യമായി ആഖ്യാനം ചെയ്തതിനെ ബ്രാഹ്മണീകരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഉഗ്രശ്രവസ്സിന്റെ ആഖ്യാനത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് വൈശ്യമ്പായനൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണനായ ആഖ്യാതാവിനെ പ്രതിഷ്ടിച്ചത് എന്ന് റൊമിലഥാപ്പർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഉറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഇതും മഹാഭാരതത്തിന്റെ പാഠരൂപത്തിൽ അടങ്ങിയ ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതായത് പാഠരൂപം തന്നെ ചരിത്രം. 

മഹാഭാരതത്തിനും ജാതകകഥകൾക്കും അങ്ങോട്ടും കൊടുക്കൽ വിനിമയങ്ങൾ ഉണ്ട്. ജാതകകഥകളിൽ കാണുന്ന മഹാഭാരതഭാഗങ്ങളിൽ കൗരവരുടെ ധർമ്മിഷ്ഠതയ്ക്ക് പ്രാമുഖ്യം കൊടുക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഈ പാരമ്പര്യം എങ്ങനെ വന്നു? ജൈമനിയുടെ മഹാഭാരതത്തിന്റെ കിട്ടിയഭാഗം (അശ്വമേഥപർവ്വം) സൂചിപ്പിക്കുന്നതും ഇതു തന്നെ ആണ്. അതായത് ഒരുകാലത്ത് കൗരവകേന്ദ്രീകൃതമായിരുന്നു മഹാഭാരതം എന്ന് സംശയിക്കാവുന്നതാണ്. 

കൃഷ്ണൻ വൃഷ്ണിവംശത്തിൽ പിറന്നവൻ. ദ്വാരകയിലേക്ക് മെല്ലെ മെല്ലെ മാറുകയാണ് ഉണ്ടായത്. വൃഷ്ണികളെ ബ്രാഹ്മണർ താഴ്ന ജാതിക്കാരായാണ് കരുതിയിരുന്നത് എന്ന് ഓർക്കണം. മഗധ അധികാരകേന്ദ്രമായി 
തദ്ദേശിയമായ ജനസമൂഹം പുതുതായി വന്ന രാജാവുമായി ഉണ്ടായ സംഘർഷത്താൽ മെല്ലെ മെല്ല് മാറി പോയി പുതുതായ സ്ഥലത്ത് അവിടെ പുതിയ ഒരു ജീവിതവ്യവസ്ഥ കെട്ടിപ്പടുത്തു.
ദ്രൗപദികാമാതുരയായിട്ടാണ് ജാതകകഥകളിൽ. അതായത് ജാതകകഥകളിൽ ഇന്ന് കാണുന്ന മഹാഭാരത കഥ അല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. കൃസ്തുവിനു മുൻപുള്ള ആദ്യസഹസ്രാബ്ദത്തിലെ ഉത്തരഭാരതത്തിലെ ജീവിതത്തിൽ അരങ്ങേറിയ നാനാതരത്തിലുള്ള സംഘർഷാത്മക വിനിമയങ്ങൾ നാം ഇന്ന് കാണുന്ന മഹാഭാരതത്തിന്റെ രൂപപ്പെടലിലും അതിന്റെ അർത്ഥാർജ്ജനത്തിലും ഇടപെട്ടതാണ്, സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് ഇതിൽ നിന്നും നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം എന്ന് ഥാപ്പർ പറയുന്നു. അതായത് മഹാഭാരതം ഇക്കാലത്ത് മാറ്റപ്പെട്ടു. 
മഹാഭാരതത്തിനു സുനിശ്ചിതമായ ഒരു കാലം നിശ്ചയിക്കാൻ പറ്റില്ല. അത് മാറി മാറി വന്നിരുന്നു. 
അതിനാൽ മഹാഭാരതത്തിന്റെ ചരിത്രഭൂമിക തേടിപ്പോവുക എന്ന് പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥം മഹഭാരതത്തിൽ തെളിയുന്ന ജീവിതപ്രക്രിയകളുടെ സ്വഭാവം എന്താണ് എന്ന് അന്വേഷിക്കലാണ്. 

മഹാഭാരതത്തിൽ കാണുന്ന കുലഗോത്രപാരമ്പര്യങ്ങളും വർണ്ണധർമ്മപാരമ്പര്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം
വർണ്ണധർമ്മപാരമ്പര്യവും ബൗദ്ധപാരമ്പര്യവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം
മഹാഭാരതയുദ്ധം എന്ന സന്ദർഭം
കൃഷ്ണനെന്ന മഹാഭാരത നായകൻ

ഈ നാലുപ്രമേയങ്ങളെ ഇന്ത്യാചരിത്രത്തിന്റെ ബിസി ആയിരം മുതൽ ആരംഭിച്ച് എ.ഡി 500കൾ വരെ യുള്ള ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറു വർഷങ്ങളിലെ ചരിത്രപ്രക്രിയകളുമായി ചേർത്ത് വെച്ച് മഹാഭാരതത്തെ നോക്കിക്കാണാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.

കുലഗോത്രപാരമ്പര്യവും വർണ്ണധർമ്മപാരമ്പര്യവും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ കഥയാണ് മഹാഭാരതം എന്ന് പറയുന്നത്. ഗീത അവതരിപ്പിക്കാനായി അർജ്ജുനൻ ചോദിക്കുന്നു “ഇക്കാണുന്ന ബന്ധുജനങ്ങളെ എല്ലാം കൊന്നൊടുക്കി എന്ത് കാര്യം നേടാനാണ്?“ എന്ന് അതിനു കൃഷ്ണൻ പറയുന്നു “നീ ഒരു നിമിത്തം മാത്രമാണ്“ എന്ന്. അർജ്ജുനന്റെ ചോദ്യം ബന്ധുജനങ്ങൾ, അതായത് കുലഗോത്രബന്ധങ്ങളിലും രക്തബന്ധത്തിലും ഊന്നീയാണ്. ഉത്തരം വർണ്ണധർമ്മത്തിൽ ഊന്നിയാണ്. ക്ഷത്രിയനായ അർജ്ജുനന്റെ കർമ്മം കൊല്ലുക എന്നതാണ്. അതാണ് കൃഷ്ണൻ പറയുന്നതും. 
ഒരു ഭാഗത്ത് രക്തബന്ധത്തിൽ ഊന്നിയ അടയാളങ്ങൾ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് വർണ്ണധർമ്മവും രാജവാഴ്ച്ചയും ഇവ തമ്മിൽ ഉള്ള വൈരുദ്ധ്യം മഹാഭാരതത്തിൽ ഉടനീളം കാണാം. പ്രബോധനാത്മകമായ ഭാഗങ്ങൾക്ക് ആഖ്യാനങ്ങൾ ആയ ഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധം ഒന്നും ഇല്ല. 12 മുതൽ 18 വരെ ഉള്ള പർവ്വങ്ങൾ പ്രബോധനാത്മകമായ ഭാഗങ്ങൾ ആണ്. ഇത് പിൽക്കാലത്ത് കൂട്ടിച്ചേർത്തതാണ്. ഇവ വർണ്ണധർമ്മം എന്ന ആശയം മഹാഭാരതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർത്തു. 

സൂക്താങ്കാർ പറയുന്നത് സൂതന്മാരിൽ നിന്നും ബ്രാഹ്മണരായ ഭൃഗുക്കളിലേക്ക് കൈവന്ന് ചേർന്ന ഇതിഹാസമാണ് മഹാഭാരതം എന്നാണ്. ഈ ഭൃഗുക്കളാണ് മഹാഭാരതത്തെ ബ്രാഹ്മ്ണ്യവൽക്കരിച്ചത് എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അതിനാലാണ് ആദിപർവ്വത്തിൽ ഭൃഗുവംശത്തിനെ പറ്റി വിശദമായി പറയുന്നുണ്ട്. അത് പിന്നീട് കൂട്ടിച്ചേർത്തതാണ്.

ഉത്തരഭാരതത്തിലെ ഗംഗാതടത്തിലെ ആദിമവാസികളുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മിത്തുക്കൾ എന്നൊരു ധാര.
കുരുവംശത്തിന്റെ വീരഗാഥകൾ എന്നൊരു ധാര.
യദുവംശചരിതം മറ്റൊരു ധാര. 
ഈ മൂന്ന് ധാരകളാണ് മഹാഭാരത്തിനെ രൂപപ്പെടുത്തിയത്.

രാജാവ് എന്നതിനു വിശമ്പതി എന്ന മഹാഭാരതത്തിൽ ഉടനീളം പറയുന്നുണ്ട്. അതിനർത്ഥം ഗോത്രത്തലവൻ എന്ന് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ഗോപതി എന്നും രാജാവിനെ വിളിക്കുന്നു. രാജാവ് സാമ്രാട്ട് എന്നൊക്കെ ഉള്ള വാക്കുകൾക്ക് ഇന്ന് നാം കൊടുക്കുന്ന അർത്ഥമൊന്നും പണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാജാവ് എന്ന് വെച്ചാൽ ശോഭിയ്ക്കുന്നവൻ സ‌മ്രാട്ട് എന്ന് വെച്ചാൽ കീഴെ അനവധി ആളുകൾ ഉള്ളവൻ എന്നേ അർത്ഥം അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനാൽ ഇന്നത്തെ അർത്ഥം വെച്ച് അന്നത്തെ വാക്കുകളെ നോക്കിയാൽ മഹാഭാരതപഠനത്തിന്റെ വഴി തെറ്റാൻ സാദ്ധ്യത ഉണ്ട്.

കാണാതായ പശുവിനെ തേടി പോകുന്നതാണ് ഗവേഷണം :):):)
ഗോക്കൾ പാർക്കുന്ന ഇടം ഗ്രാമം. സംഗ്രാമം=യുദ്ധം=പശുക്കൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള യുദ്ധം. പശു ഇടയജീവിതക്കാലത്ത് സ്വത്ത് ആയിരുന്നു. കൃഷി തുടങ്ങിയപ്പോൾ അത് മാറി.
രക്തബന്ധങ്ങളെ മുൻ നിർത്തിയും ഗോത്രബന്ധങ്ങളെ മുൻ നിർത്തിയുമാണ് രാജാക്കന്മാർ മഹാഭാ‍രതയുദ്ധത്തിൽ പങ്ക് ചേരുന്നത്. ദ്രൗപദിയുടെ വിവാഹം കുലഗോത്ര പാരമ്പര്യപ്രകാരമാണ്. ഗോത്രാംഗത്തിനു കൈവന്ന രത്നം ഗോത്രത്തിനു പൊതുവായി കണക്കാക്കും എന്നാണ് പറയുന്നത്. അത് പോലെ തന്നെ ദ്രൗപദിയും. എന്നാ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും സുഭദ്രയുടെ മകൻ മാത്രം ബാക്കി. ദ്രൗപദിയുടെ മക്കളെ പറ്റി ഒന്നും പറയുന്നില്ല അവരെ കാര്യമാക്കുന്നില്ല. അതായത് ദ്രൗപദി ഒരു ഗോത്രപാരമ്പര്യവും യുദ്ധമവസാനിച്ചതോടേ അത് മാറി പിതൃദായവ്യവസ്ഥ നിലവിൽ വന്നതായി കാണാം. പിതൃദായവ്യവസ്ഥ വർണ്ണാശ്രമം ഒപ്പം ആണ് നിലവിൽ വന്നത്. 
ഗണസംഘപാരമ്പര്യം വൃഷ്ണികൾ പിൻ തുടർന്നിരുന്നത്.
പുരുവംശത്തെ അസുരരാക്ഷസവംശമായിട്ടാണ് വൈദികസാഹിത്യത്തിൽ കണക്കാക്കുന്നത്. 
പാണ്ഡു മാദ്രിയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് കന്യാധനം നൽകിയാണ്. വൈദികപാരമ്പര്യത്തിൽ നീചമാണ്
ദ്രൗപദി ബഹുഭർതൃത്വം. ദ്രൗപദി ഭർത്താക്കന്മാരെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു ദാസിയായപ്പോൾ. ഇതും വൈദികപാരമ്പര്യത്തിനു എതിരാണ്. 
അർജ്ജുനനും സുഭദ്ര വിവാഹം. അവർ കസിൻസ് ആണ്. ഇതും മനു നിഷിദ്ധമായിട്ടാണ് പറയുന്നത്.
ശാന്തിപർവ്വം അനുശാസനപർവ്വം.
മൗര്യഭരണം ബി.സി മൂന്നാം ശതകത്തോടേ തകർന്നു. അക്കാലത്താണ് പ്രബോധനാത്മകമായ ഭാഗങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടത് എന്ന് കരുതുന്നു. 
സഭാപർവ്വത്തിനു എതിർ നിൽക്കുന്നതാണ് ശാന്തിപർവ്വം. 
ബുദ്ധമതം ആചാരബദ്ധമായ ലാമാമതമായി രൂപം മാറി.
ഏതെങ്കിലും ഒരു ജീവിതക്രമത്തിനു മറ്റൊന്നിനെ സമ്പൂർണ്ണമായി കീഴ്പ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത മട്ടിൽ സംഘർഷാത്മകമായ ചരിത്രസന്ദർഭമായ ആ കാലത്തിലാണ് മഹാഭാരതം പാഠം രൂപപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് മഹാഭാരതത്തിലും ഒരു ജീവിതക്രമവും അന്തിമവിജയം നേടിയിട്ടില്ല. ഇതിൽ അപ്രധാനസ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് പിൻ തള്ളപ്പെട്ടത് ആദിമവാസികൾ ആണ്. ഘടോൽക്കചനെ പോലെ, അരക്കില്ലത്തിൽ പെട്ട് ചുട്ടെരിയുന്ന അമ്മയും മക്കളും പോലെ ഉള്ളവർ. അവർക്ക് മഹാഭാരതത്തിൽ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും പ്രാധാന്യം ഇല്ല. ഭീമപുത്രൻ ഘടോൽക്കചന്റെ മരണം കൂടെ നിസ്സാരമാക്കുന്നു. ബി.സി അയിരത്തിനും ഇരുനൂറിനും ഇടയിലുള്ള കാലപരിധി ആണ് ഇവിടെ ഇതിനു കൽപ്പിക്കുന്നത്. അത് പ്രബോധനാത്മകമായ പാഠങ്ങൾ വരുന്നതിനു മുന്നേ ആണ്. 

ഭരണകൂടരഹിതമായ ഗോത്രജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുകയും അത് വർണ്ണവ്യവസ്ഥയിലേക്ക് പരിണമിച്ചെത്തുകയും പിന്നാലെ ഈ വർണ്ണവ്യവസ്ഥ ഭരണകൂടനിഷ്ഠമായ രാജവാഴ്ച്ചയായി പരിണമിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ചിത്രമാണ് മഹാഭാരതം നൽകുന്നത്. 
ബി.സി അയിരത്തിനും ഇരുനൂറിനും ഇടയിലുള്ള കാലപരിധി ആണ് ഇവിടെ ഇതിനു കൽപ്പിക്കുന്നത്.

കുലഗോത്രപാരമ്പര്യത്തിനും വർണ്ണപാരമ്പര്യത്തിനു സമാന്തരമായി മഹാഭാരതത്തിൽ അരങ്ങേറുന്ന മറ്റൊരു സംഘർഷം വർണ്ണപാരമ്പര്യവും ബൗദ്ധപാരമ്പര്യവും തമ്മിൽ ഉള്ളതാണ്.

മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭൃഗുക്കൾ ഏറ്റെടുത്ത് ബ്രാഹ്മണീകൃതമാക്കിയത് എന്തിനാണ്? വീരനായകന്മാരുടെ കൈകരുത്തിനെ വാഴ്ത്തി പാടിയ ഒരു പ്രാദേശികമായ ആഖ്യാനത്തെ എന്തിനാണ് ആംഗിരബ്രാഹ്മണരായ ഭൃഗുക്കൾ ഏറ്റെടുത്ത് ബ്രാഹ്മണീകരിക്കുന്നത്? ഇതിന്റെ കാരണം,
ബൗദ്ധപാരമ്പര്യം വർണ്ണധർമ്മാധിഷ്ഠിതമായ ബ്രാഹ്മണപാരമ്പര്യത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് ബൗദ്ധപാരമ്പര്യം ഉയർന്ന് പൊങ്ങുന്നത് ബി സി ഒന്നാം സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ പകുതിയോടേ ആണ്. ബുദ്ധമതം ബി സി ആറാം നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം വളരെ ശക്തമായി ഉയരുന്നു മൗര്യസാമ്രാജ്യം ബുദ്ധജൈന പാരമ്പര്യത്തിൽ ഉറയ്ക്കുന്നു. വർണ്ണധർമ്മാധിഷ്ഠിതമായ ബ്രാഹ്മണജീവിതം ശിഥിലമാകുന്നു. ഈ ശൈഥില്യത്തിനു ശേഷം പിന്നീട് വൈദികപാരമ്പര്യം ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നസമയത്ത് വൈദികപാരമ്പര്യത്തിനു നേരിട്ട ഒരുവെല്ലുവിളി, ബൗദ്ധപാരമ്പര്യം ജീവിതത്തിന്റെ കീഴ്ത്തട്ടിലേക്ക് വൻ തോതിൽ ജാതക കഥകളിലൂടേയും മറ്റും പ്രചരിച്ചിരുന്നു. അതേ സമയം വൈദിക സാഹിത്യമാകട്ടെ സ്മൃതികളും ശ്രുതികളുമായി നിലനിൽക്കുകയും ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന്റെ ഉയർന്ന മണ്ഡലങ്ങളിൽ മാത്രം നിലൻൽക്കുകയും സാമാന്യർക്ക് അപ്രാ‍ാപ്യവും ആയിരുന്നു. വേദം കേട്ടാൽ ശൂദ്രന്റെ ചെവിയിൽ തീയമുരുക്കി ഒഴിക്കണം. അതിനാൽ തന്നെ ബ്രാഹ്മണ്യത്തിനു ജീവിതത്തിന്റെ കീഴ്ത്തട്ടിലേക്ക് ദൈനംദിനത്വത്തിലേക്ക് കടന്നു കയറാനുള്ള ഒരു വഴി ഇല്ലായിരുന്നു. ബൗദ്ധജാതകകഥകൾ പാലിഭാഷയിൽ നാടോടി ഭാഷയിൽ ജനജീവിതത്തിന്റെ കീഴടരിൽ സമൃദ്ധമായി പ്രചരിക്കുന്നു. ജാതകകഥകളിലൂടെ ബൗദ്ധമതം പ്രചരിച്ചതിനെ ചെറുക്കാൻ ജീവിതത്തിന്റെ കീഴ്ത്തട്ടിലേക്ക് കടന്ന് കയറിയ ഏതെങ്കിലും ഒരു ആഖ്യാനത്തെ കണ്ടെത്തേണ്ടത് ബ്രാഹ്മണപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആവശ്യമാണെന്നും അങ്ങനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയ ഒരു ആഖ്യാനരൂപമാണ് മഹാഭാരതം എന്നും ആണ് സൂക്താങ്കാർ നൽകുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട സൂചന. ഇതാണ് ഭൃഗുവൽക്കരണത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. ഭൃഗുക്കൾ ബ്രാഹ്മണരെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണരിൽ തന്നെ താഴെ കിടയിൽ ഉള്ളവരാണ്. ആംഗിരബ്രാഹ്മണർ ആണവർ. ബ്രഹ്മക്ഷത്രിയർ എന്നൊക്കെ ഇവരെ പറയാറുണ്ട്. 
വേദമാണെന്ന് പറയുക പക്ഷെ വേദമാണെന്ന് പറയുക പഞ്ചമവേദം ആണ് മഹാഭാരതം. അങ്ങനെ വേദമല്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും വേദപദവി കൊടുത്ത് അതിനെ വൈദികമൂല്യങ്ങളുമായി കൂട്ടിഘടിപ്പിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ കീഴ്ത്തട്ടിലേക്ക് നാടോടി തലങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിച്ച് ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളെ ഉത്തരഭാരതത്തിന്റെ കീഴടരിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന വിഭാഗമായി ഭൃഗുക്കൾ മാറി. മഹാഭാരതത്തിന്റെ ബ്രാഹ്മണീകരണം ഇങ്ങനെ ബൗദ്ധധർമ്മത്തിനെതിരായാണ് അരങ്ങേറിയത്. അങ്ങനെ മഹാഭാരതം ജനകീയമായി തീർന്നു അതേ സമയം പഞ്ചമവേദമായും തീർന്നു. ഇങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണ്യം ഇന്ത്യാചരിത്രത്തിൽ നേരിട്ട് വമ്പിച്ച ഒരു ക്രൈസിസ്സിനെ പരിഹരിക്കാൻ ബ്രാഹ്മണ്യം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഒരു നൂതനപാഠരൂപമായി മഹാഭാരതം മാറി തീർന്നു. അങ്ങനെ രേഖീയവും ആഖ്യാനപരവുമായ ഒരു പാഠത്തെ പ്രബോധനാത്മകപരമായ പാഠവും കൂട്ടിച്ചേർത്ത് ഒരു ഭാഗവതാത്മക പാഠമാക്കി എന്ന് സൂക്താങ്കാർ പറയുന്നു. 

എന്താണ് കലിയുഗം? ടൈം ആസ് എ മെറ്റഫർ ഒഫ് ഹിസ്റ്ററി എന്ന് റൊമില ഥാപ്പർ. കലിയുഗം എന്ന ആശയം പുരാണങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ബിസി അവസാന ശകലങ്ങളിൽ ആണ്. അന്ന് ബ്രാഹ്മണമതത്തെ തകർത്തുകൊണ്ട് ബുദ്ധജൈന മതങ്ങൾ ഉയർന്ന് വരുകയും ഇവ ബ്രാഹ്മണമതത്തിന്റെ മിക്കവാറും അടിവേരറുക്കയും ചെയ്തപ്പോഴാണ് നമ്മുറ്റേ വൈദികസാഹിത്യത്തിനകത്ത് കലിയുഗം എന്ന ആശയം വരുന്നത്. ഈ സമയത്താണ് മഹാഭാരതം പ്രബോധനാത്മകായി മാറിവരുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ മഹാഭാരതം ഒരു പാഠമല്ല ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. ഇതാണതിന്റെ ചരിത്രഭൂമിക.

മഹാഭാരതയുദ്ധം. അത് കെട്ടുകഥ അല്ല. എന്നാൽ മഹാഭാരതം സ്വയം പറയുന്ന പോലെ പതിനെട്ട് അക്ഷൗഹിണി ഒന്നും പങ്കെടുക്കാൻ ചാൻസ് ഇല്ല. നാൽപ്പത് ലക്ഷം സൈന്യം വേണമെങ്കിൽ ജനസംഖ്യ എത്ര വേണ്ടി വരും? നൂറുപേർ ജനസംഖ്യ ഉണ്ടെങ്കിൽ നൂറുപേരും സനികർ ആകുന്നില്ല. പരമാവധി അഞ്ചുപേർക്കേ പറ്റൂ. അക്കാലത്ത് അത്ര ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് നിശ്ചയം.
മഹാഭാരതസ്ഥാനങ്ങളിൽ പുരാവസ്തു ഉദ്ഘനനങ്ങൾ നടന്നതാണ്. അവിടെ നിന്ന് എല്ലാം അന്നത്തെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സൂചനകൾ, ജീവിതായോധനപ്രക്രിയ അരങ്ങേറിയിരുന്നും എന്നതിന്റെ തെളിവുകൾ ലഭ്യമായിട്ടുണ്ട്. എന്ന് നടന്നു എന്ന് കാലം കൃത്യമായി പറയാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല എങ്കിലും പലരും പലവഴി ആലോചിച്ച് അവർക്ക് പറ്റുന്ന പോലെ കാലനിർണ്ണയം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. 

ചാലൂക്യരാജവായ പുലികേശി രണ്ടാമന്റെ ഐഹോൾ|(ഈ പറഞ്ഞ പ്രൊനൗൺസിയേഷൻ എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല) ശിലാശാസനത്തിൽ ചാലൂക്യരാജാവിന്റെ ശാസനത്തിൽ ആണ് ആദ്യമായി യുദ്ധത്തെ പറ്റിയുള്ള സൂചന ഉള്ളത്. 3102 രണ്ടിൽ നടക്കാൻ സാദ്ധ്യത ഇല്ല. കാരണം മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്ത ധാരാളം ജനപദങ്ങളെകുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. 
ജനപദങ്ങൾ നിലവിൽ വന്നതിനുശേഷമാണ് യുദ്ധം. ജനപദങ്ങളുടെ കാലം ബിസി. ആറാം നൂറ്റാണ്ട് ഏഴാം നൂറ്റാണ്ട് കാലയളവിൽ ഉത്തരഭാരതത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് വികസിച്ച് വന്ന ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ഭരണകൂടരൂപങ്ങളെ ആണ് ജനപ്ദങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നത്. മഗധ ആണ് ആദ്യത്തെ ഇന്ത്യയിൽ പ്രധാനരാജ്യമായി മാറി വന്നത്. അതാണ് പിന്നീട് മൗര്യവംശം ആകുന്നത്. ഈ മഗധയ്ക്ക് മുൻപുള്ള പതിനാറുജനപഥങ്ങളിൽ 12 എണ്ണം മഹാഭാരതയുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്തതായി സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അവർ കൂടെ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അത് ഏകദേശം ബി.സി ഒമ്പതിനും ശതകത്തിനും ഏഴിനും ഇടയ്ക്ക് ആയിരിക്കാം അത് നടക്കാൻ ചാൻസ്.
ആർക്കിയോളജിക്കൽ എക്സ്കവേഷൻസ്. ഇരുമ്പില്ലാതെ മഹാഭാരതയുദ്ധം ഇല്ല.ബിസി പത്താം ശതകത്തിനും ബിസി ആറാം നൂറ്റാണ്ടിനു ഇടയിൽ ഉള്ള ഒരു കാലയളവ് ആകാം. ഈ കാലം നേർത്തെ പറഞ്ഞ മഹാജനപഥങ്ങളുമായി ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നു. 
(കുതിര അപ്രധാനം എന്ന് പറയുന്നു. അർജ്ജുനന്റെ തേരിനും സൂര്യൻ നടക്കുന്നതും ഒക്കെ കുതിര കെട്ടിയ തേരിലാ. അപ്പൊ ആനപ്രധാനം എന്ന് പറയാമോ എന്ന് എന്റെ ചോദ്യം എനിക്ക് കേട്ടപ്പോ തോന്നി. എന്റെ തോന്നൽ മാത്രം. അതാബ്രാക്കറ്റ്.)

H.D.സംഘാലിയുടെ കൗസല്യ പാംസുസ്നാനം.. ചുട്ട ഇഷ്ടിക കൊണ്ട് വീട് നിർമ്മിക്കുന്നതിനു മുന്നെ ഉള്ള കാലത്താണ് കൗസല്യ ബോധ കെട്ട് വീഴുന്നത്.
അനിതാ തമ്പി… വിജയൻ മാഷ്..:) മണ്ണിൽകുഴിച്ചിടുന്നത് മാത്രമല്ല വാക്കിൽ അർത്ഥമായി കുഴിച്ചിട്ടതും കൂടെ ആണ് ചരിത്രം.
എം. ഗോവിന്ദൻ..:)
ചിന്താവിഷ്ടയായ ശ്യാമള.. :)

അക്ഷൗഹണി എന്ന വാക്ക് പാണിനിയ്ക്ക് അറിയില്ല ശേഷം വരുന്ന കാത്യായനൻ പറയുന്നുണ്ട്. 

നടന്നയുദ്ധത്തെ നടന്ന കാലത്ത് വിവരിച്ചതല്ല മറിച്ച് നടന്നയുദ്ധത്തെ പിൽക്കാലത്ത് വിവരിച്ചതാണ് എന്ന് ഇതിൽ നിന്ന് ഊഹിക്കാം.

ഖാണ്ഡവദഹനം. കാട് അഗ്നിയ്ക്ക് ഇരയാകുന്നത്. 
നാണയവ്യവസ്ഥ മഹാഭാരതത്തിൽ. സഭാപർവ്വത്തിൽ രഥികൾക്ക് ആയിരംസ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ നൽകിയതായി പറയുന്നു. സ്വർണ്ണനാണയം നിലവിൽ വന്നത് എപ്പോൾ? അത് മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തിനുശേഷം ആണ് പ്രചാരം സിദ്ധിക്കുന്നത്. അത് ബിസി അവസാനകാലത്ത് ആണ്.

പകിട ചൂത് ഒരു കെട്ടുകഥ അല്ല. അത് കേവലം എന്നൊരു വിനോദം അല്ലാതെ പുതിയ കൃഷി ഇടങ്ങളും കൃഷി ഭൂമികളും വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ആര്യഗോത്രങ്ങൾ ആ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത കൃഷ്ഭൂമി കൃഷിഭൂപ്രദേശങ്ങൾ പങ്ക് വെയ്ക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു രീതിയാണ് ചൂത്. അല്ലാതെ നേരം പോക്കിനുള്ള കളിയല്ല. അതിനാലാണ് നമ്മടെ രാജസംവിധാനങ്ങളുമായി ഇത്രമേൽ ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നത്. 
ശല്യപർവ്വത്തിൽ കർണ്ണൻ ശല്യരെ ഗോ മാംസം ഭക്ഷിന്നുന്നവർ എന്ന് വിമർശിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതും ബ്രാഹ്മണീകരണത്തിനു ശേഷം ഉള്ള കാലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
(ഗോ മാംസം തിന്നുന്നത് വൈദികപാരമ്പര്യത്തിനു അന്ന് വരെ എതിരല്ല. യജ്ഞങൾ എല്ലാം പറയുന്നുണ്ടല്ലൊ ഋഗ്വേദവും. ഇത് എന്റെ കമന്റ് കൂടുതൽ വീഡിയോ കാണുക)

ഒരേസമയം പ്രാചീനമായ കുലഗോത്രപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭൗതികസൂചനകൾ ഒരുഭാഗത്തും മറുഭാഗത്ത് ബ്രാഹ്മണീകരണത്തിനുശേഷം വികസിച്ച് വന്ന ഭൗതികസംസ്കാരത്തിന്റെ സൂചനകൾ മറുഭാഗത്തുമായി മഹാഭാരതത്തിന്റെ പുരാവിജ്ഞാനപരമായ തെളിവുകളും സംഘർഷപൂർണ്ണവും വൈരുദ്ധ്യനിർഭരവുമായ ഒരു സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ അവശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

2:25:00

കൃഷ്ണനു ഒരു സുനിശ്ചിതത്വം ഇല്ല. വീണ്ടും വീണ്ടും പരിണമിയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ അന്തിമമായ സുനിശ്ചിതരൂപം കൈവരിയ്ക്കാത്ത ദൈവമാണ് കൃഷ്ണൻ. കൃഷ്ണനെ ഏത് രൂപത്തിലും ആരാധിക്കാം ബാലഗോപാലനായി, വിഷ്ണുവായി, കാല്വിരൽ കുടിയ്ക്കുന്ന ആലിലകൃഷ്ണനായി. കാമുകനായിട്ട് ആരാധിക്കാം. ഇങ്ങനെ പലരൂപത്തിൽ ആരാധിക്കാവുന്ന നമ്മുടെ അഭിരുചികളിലേക്ക് മെരുക്കി എടുക്കാൻ കഴിയുന്ന വളരെ വളരെ ഫ്ലൂയിഡ് ആയ ഒരിക്കലും നിശ്ചിതത്വത്തിലേക്ക് ചേരാത്ത, മറ്റൊരു ഇന്ത്യൻ ദൈവസങ്കല്പത്തിനും ഇല്ലാത്ത വഴക്കം ഫ്ലെക്സിബിലിറ്റി വിഭിന്നസാമൂഹ്യസാഹചര്യങ്ങളോട് ഒരുപോലെ വിനിമയം ചെയ്യാവുന്ന സങ്കൽപ്പമാണ് കൃഷ്ണന്റേത്. 

ഇന്ത്യാചരിത്രത്തിന്റെ ഏത് അടരിൽ നിന്നാണ് കൃഷ്ണൻ വന്നത്? മഹാഭാരതത്തിന്റെ മൂലപാഠം പൊട്ടിക്കിളിർത്തതായി നാം കരുതുന്ന നാരശംസികളിലും ഗാഥകളലിലും ഒന്നും കൃഷ്ണൻ ഇല്ല. മഹാഭാരതയുദ്ധം നടക്കുന്ന (അത് നടന്ന ശരിയായകാലത്ത്) കാലത്ത് കൃഷ്ണൻ ഇല്ല. അതായത് ബിസി 9 -8 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ. അന്ന് കൃഷ്ണൻ ഇല്ല. 
കൃഷ്ണനെ പറ്റി ഉള്ള ആദ്യപരമാർശങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ പോസിറ്റീവ് അല്ല.
പാണിനിയുടെ കൃഷ്ണൻ ആര്യേതരദേവനായാണ് പാണിനി കൃഷ്ണനെ പറയുന്നത്. കൃഷ്ണൻ കറുത്തവനാണല്ലൊ. ഋഗ്വേദത്തിൽ കൃഷ്ണശബ്ദം വരുന്നുണ്ട്. അത് ഒരു അസുരനാമമായിട്ടാണ് ഋഗ്വേദത്തിൽ. ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രുവായ ഒരു അസുരനാണ് ഋഗ്വേദത്തിൽ കൃഷ്ണൻ. ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്തിലെ കൃഷ്ണൻ ഘോരാംഗിരസ്സിന്റെ ശിഷ്യനായ അസുരനായ ഒരാളാണ് കൃഷ്ണൻ. യമുനയുടെ കിഴക്കൻ തീരങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ആദിമവാസികളുടെ നായകനായിരിക്കണം ആദ്യം കൃഷ്ണൻ. തദ്ദേശീയജനതയുടെ നായകബിംബമായിരിക്കും അത്. ഇതായിരിക്കണം കൃഷ്ണന്റെ ഉൽപ്പത്തി സ്ഥാനം. കൃഷ്ണനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ പുരാവസ്തു തെളിവ് മിർസാപ്പൂരിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന ഗുഹാചിത്രമാണ്. രണ്ട് കുതിരകളെ കെട്ടിയ ഒരു തേരിൽ എറിയാനോങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചക്രവുമായി ഒരു നായകന്റെ ചിത്രമാണത്. ലോഹവിദ്യകൈവന്നശേഷം പുതിയ പ്രദേശങ്ങൾ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ ഉദ്യമിയ്ക്കുന്ന ഒരു നായകനായാണ് ഇത് കരുതുന്നത്. ഏറുചക്രം ബുദ്ധനും മുൻപ് ആയിരുന്നു ആയുധമായിരുന്നത്. ഗംഗാതടങ്ങളിലേക്ക് പുതിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ തേടി ഇറങ്ങിയ ആര്യഗോത്രങ്ങളുടെ നായകപദവിയിലാണ് മിർസാപൂരിലെ ഈ ചിത്രം ചേരുക. അങ്ങിന വന്നാൽ കൃഷ്ണന്റെ മറ്റൊരു രൂപമായിരിക്കും അത്. രണ്ടാം പടവാണത്. ആര്യഗോത്രങ്ങളുടെ തലവൻ ആയിവരുന്നത് രണ്ടാം പടവ്.
ഒപ്പം തന്നെ കൃഷ്ണൻ ഒരു സംയോജകബിംബമായും മാറുന്നു. ബലരാമന്റെ (ഹലായുധൻ) ആയുധം കലപ്പയാണ്. കലപ്പ ആയുധമാക്കിയ ബലരാമൻ സംശയമില്ലാതെ ഒരു കാർഷികഗോത്രത്തിന്റെ തലവനാണ്. കാർഷികഗോത്രതലവനായ ബലരാമനെ കൃഷ്ണസഹോദരനായി സങ്കൽപ്പിക്കുക വഴി ആര്യഗോത്രങ്ങൾ നൊമാഡുകളായ കൃഷിയിലേക്ക് ഇനിയും എത്തിയിറ്റില്ലാത്ത ജനവിഭാഗം അതിന്റെ തലവനായ കൃഷ്നൻ പുതിയ കാർഷികജനതയുമായി കൂട്ടിയിണക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഒപ്പം തന്നെ തദ്ദേശിയരായ നാഗവംശവുമായും കൂട്ടിയിണക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ബലരാമൻ ആദിശേഷന്റെ അംശാവതാരമാണ് എന്നും സങ്കല്പിക്കപ്പെടുന്നു. നാഗന്മാർ ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രാചീനസമൂഹമാണ്. ഗോവർദ്ധനോദ്ധാരണം വഴി ഇന്ദ്രനെ ചെറുക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ ആര്യാധിപത്യത്തിനെതിരെ പശുപാലകരായവരുടെ നേതൃബിംബമായും മാറുന്നുണ്ട്. 
ആയതിനാൽ ഇന്ത്യാചരിത്രത്തിന്റെ എല്ലാ അടരുകളോടും കൃഷ്ണൻ ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നുണ്ട്. 
എന്റെ രാമൻ എന്റെ മനസ്സിലെ സത്യബോധത്തിന്റെ പേരാണ് എന്ന് ഗാന്ധിജി.

(വിട്ടുപോയവ ഉണ്ടാകാം. വീഡിയോ കേൾക്കൂ)